มาถึง นางก็เห็นหลี่ต้าเฉิงเดินวนไปเวียนมารอบบ้านผุ ๆ แถมยังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนพื้นเป็นพัก ๆ นางจึงเดินเข้าไปทัก “ต้าเฉิงน้องชาย ร่างกายเจ้าหายดีแล้วรึ?”
ได้ยินเสียงยายหลง หลี่ต้าเฉิงก็หันไปพยักหน้าให้นาง “หายดีแล้ว ข้ากะว่าจะซ่อมแซมบ้านเสียหน่อย อากาศเริ่มหนาวขึ้นทุกทีแล้ว”
“หลายวันที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?” ยายหลงจ้องมองตาเขาอย่างจับผิด “หากเจ้ายังไม่กลับมา ข้าคงต้องไปแจ้งศาลาว่าการแล้ว คนทั้งคนจะหายตัวไปเงียบ ๆ โดยไม่บอกกล่าวไม่ได้นะ”
“ขอบพระคุณยายหลงที่เป็นห่วง” หลี่ต้าเฉิงตอบอย่างเรียบเฉย “วันก่อนมีเพื่อนคนงานที่เคยแบกของด้วยกันที่ท่าเรือมาเยี่ยมเห็นข้าป่วยหนัก เลยรับข้าไปพักรักษาตัวที่บ้านเขาอยู่หลายวัน ได้ครอบครัวเขาคอยดูแลข้าถึงได้หายดี แต่ทุกคนต่างก็มีชีวิตที่ลำบาก ข้าจะอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ถาวรก็ใช่ที่ พอกายเริ่มแข็งแรงข้าเลยรีบกลับมา ขอบคุณยายหลงมากที่ช่วยเฝ้าบ้านให้ในช่วงหลายวันนี้”
เมื่อได้ฟัง ยายหลงก็ได้แต่ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ พลางกวาดสายตาสำรวจเขา แต่ปากกลับยิ้มรับ “โธ่ เรื่องเล็กน้อย คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน มีอะไรก็ช่วย ๆ กันไป ไม่ต้องขอบใจหรอก!”
“จริงด้วย วันก่อนยายหลงเอาผ้าห่มผืนเก่ามาให้ข้า สองสามวันที่อยู่บ้านเพื่อนข้าก็ได้ช่วยเขาทำงานฝีมือเล็กน้อยจนได้ส่วนแบ่งมาบ้าง เงินค่าผ้าห่มนี้ข้าควรจะมอบให้ท่าน” หลี่ต้าเฉิงพูดพลางล้วงกระเป๋าเสื้อต่อหน้ายายหลงอยู่พ
