บทที่ 435 เงินที่ส่งมาให้
ยายหลงยังพอจะมีน้ำใจอยู่บ้าง หลังจากจับคู่ให้บ้านตระกูลเหมากับหวังเฟิ่งสำเร็จ ทางตระกูลเหมาก็มอบซองแดงเงินรางวัลให้นางก้อนโต ตกเย็นตอนนางกลับบ้านจึงแวะมาดูหลี่ต้าเฉิงเสียหน่อย
เมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงไม่มีแม้แต่ผ้าห่มสักผืน ต้องสวมเสื้อผ้าทุกตัวที่มีทับซ้อนกันเพื่อกันหนาว ก็นึกสงสารจับใจจนต้องไปเอาผ้าห่มผืนเก่าที่บ้านมามอบให้
“ต้าเฉิง เจ้าอย่าได้หาว่ายายคนนี้สอดรู้สอดเห็นเลยนะ เมียของเจ้าน่ะดูปราดเดียวก็รู้ว่านางไม่ใช่คนที่จะยอมทนลำบากไปกับเจ้าได้ สู้ปล่อยนางไปให้พ้น ๆ เสียดีกว่า
ขืนรั้งไว้ก็รังแต่จะเกลียดขี้หน้ากันเปล่า ๆ ไม่แน่ว่าพอนางไปอยู่บ้านตระกูลเหมาแล้วมีชีวิตที่ดีขึ้น นางอาจจะยังพอจดจำความหลังแล้วกลับมาจุนเจือเจ้าบ้าง” ยายหลงพูดไปก็นึกละอายใจเอง เพราะแม้แต่ตัวนางก็ยังไม่เชื่อคำพูดนี้เลย
แม้หลี่ต้าเฉิงคนนี้จะไม่ใช่หลี่ต้าเฉิงคนซื่อคนเดิมแล้ว แต่จากความทรงจำของร่างเดิม เขาก็ย่อมรู้ดีว่าหวังเฟิ่งเป็นคนเช่นไร เขาจึงส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าไม่โทษว่าท่านสอดรู้หรอก เป็นอย่างที่ท่านว่านั่นแหละ นางไม่มีวันยอมทนลำบากไปกับข้า
และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่นางจะกลับมาจุนเจือข้าหลังจากสุขสบายในบ้านตระกูลเหมา ข้ารู้นิสัยนางดี ยามนี้นางคงภาวนาให้ข้ารีบตายไปเสียมากกว่า”
เมื่อได้ฟังคำพูดทิ่มแทงใจดำ ยายหลงก็ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่รู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ
“ต่อให้ไม่มีท่านเป็นแม่สื่อ ช้าเร็ว
