นลูกสาวนางอยู่ดี ไยต้องมาทนทุกข์กับหลี่ต้าเฉิงที่นอนกึ่งเป็นกึ่งตายอยู่อย่างนี้?
แต่งใหม่! ใช่! นางต้องแต่งงานใหม่!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังเฟิ่งก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา นางหันไปหายายหลง “ยายจะช่วยเป็นสื่อกลางให้ข้าหรือ?” พูดพลันแก้มของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมาสองข้าง ดูท่าทางเขินอายยิ่งนัก
แต่หวังเฟิ่งนั้นอยู่ในวัยกลางคนแล้ว ท่าทางเอียงอายเช่นนี้ดูแล้วชวนให้รู้สึกพะอืดพะอมเสียมากกว่า…
“หากเจ้ามีความคิดเช่นนี้ ยายคนนี้จะช่วยสืบเสาะหาคนดี ๆ ให้เอง” ยายหลงเห็นปฏิกิริยาของหวังเฟิ่งก็นึกดูแคลนอยู่ในใจ แต่พอคิดถึงเงินค่านายหน้าที่จะได้รับหลังจับคู่สำเร็จ นางก็กดความรู้สึกเหล่านั้นไว้ แล้วเข้าไปกุมมือหวังเฟิ่งอย่างสนิทสนม
“แต่ยายจ๋า ท่านพี่ของข้ายังอยู่ดี ๆ ข้าจะแต่งงานใหม่มันก็ดูไม่งาม…” หวังเฟิ่งกล่าวอย่างกระดากอาย
“จะกลัวอะไร ก็หย่าขาดกันเสียสิ” ยายหลงเสนอแนะ “ผู้ชายของเจ้าน่ะ ดูท่าคงไม่พ้นฤดูหนาวนี้หรอก หากเจ้าฉวยโอกาสตอนที่เขายังมีลมหายใจหย่าขาดกันเสียตั้งตอนนี้ยังจะดีกว่า หากรอจนเขาสิ้นลมไปแล้ว เจ้าต้องกลายเป็นหญิงม่ายที่ผัวตาย ถึงตอนนั้นจะแต่งงานใหม่น่ะ… มันยากกว่าเดิมหลายเท่านัก!”
