มาทั้งชีวิต มือไม้หยาบกร้านจนลมหนาวทำอะไรไม่ได้ จึงยังพอทำงานหาเลี้ยงชีพได้ แต่หวังเฟิ่งนั้นต่างออกไป นางเพิ่งเคยเจอความลำบากจนมือเป็นแผลพุพองเป็นครั้งแรก แผลพุพองเน่าเฟะจนดูน่ากลัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องซักผ้าเลย
เมื่อเห็นว่าชีวิตของสองสามีภรรยาคู่นี้น่าเวทนาขึ้นทุกวัน ยายหลงจึงยื่นมือเข้าช่วยตามกำลัง เพราะเป็นเพื่อนบ้านกัน เห็นหน้ากันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เมื่อเห็นหวังเฟิ่งดูใจลอย ยายหลงก็คิดไปว่าหลี่ต้าเฉิงคงใกล้ตายแล้ว ไม่แน่ว่านางอาจจะช่วยหาคู่ใหม่ให้หวังเฟิ่งได้ จึงเริ่มพูดคุยด้วยท่าทางกระตือรือร้นมากขึ้น
“เฟิ่งเอ๋ย ไม่ใช่ว่ายายคนนี้จะว่าเจ้าหรอกนะ แต่ท่านพี่ของเจ้าอาการหนักขนาดนั้น เจ้าไม่ลองคิดเรื่องแต่งงานใหม่ดูบ้างหรือ?” ยายหลงเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา จึงโพล่งถามเรื่องแต่งงานใหม่ทันที
“ยายพูดอะไรอย่างนั้น ท่านพี่ของข้ายังดี ๆ อยู่ ข้าจะไปแต่งงานใหม่ได้อย่างไร!” หวังเฟิ่งที่เดินเคียงข้างยายหลงอย่างเหม่อลอย พลันได้สติขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าแต่งงานใหม่
นั่นสินะ หลี่ต้าเฉิงก็มีสภาพเช่นนี้แล้ว นางยังจะต้องทนรอจนเขาขาดใจตายไปต่อหน้าอย่างนั้นหรือ?
จะอย่างไรหลี่หรงหรงก็เป็นลูกสาวที่นางรักถนอมมาตั้งแต่เล็ก ส่วนหลี่เยว่หานต่างหากที่เป็นลูกแท้ ๆ ของหลี่ต้าเฉิง ในเมื่อหลี่เยว่หานยังไม่ไยดีหลี่ต้าเฉิง แล้วเหตุใดนางต้องมาคอยดูแลจนตัวตายตามไปด้วย?
หากนางแต่งงานใหม่ หลี่หรงหรงก็ยังคงเป็
