รินตัดขาดกับฉีอ๋องแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกลูกหลงไปด้วยแน่!
แม้อดีตรัชทายาทจะเป็นคนสุภาพอ่อนโยน แต่ท่านกั๋วกงฟูเหรินเคยบอกไว้ว่าอดีตรัชทายาทน่ะคือพวกหน้าเนื้อใจเสือ ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ เลย!”
“ใช่ ๆ ฟูเหรินไม่ต้องไปเสียใจเพราะฉีอ๋องหรอกเจ้าค่ะ ชีวิตเขาเขาต้องรับผิดชอบเอง” หงอวี้รีบเสริม
หลี่เยว่หานฟังแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างขำขัน “พวกเจ้าสองคนนี่ไม่มีจุดยืนเอาเสียเลยนะ”
“จุดยืนของพวกเราคือฟูเหรินเจ้าค่ะ!” สองพี่น้องตอบพร้อมกันอย่างแข็งขัน
…
ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ แต่หลี่เยว่หานกลับหลับไม่สนิทนัก
นับตั้งแต่รู้ข่าวว่าหลี่ต้าเฉิงในโลกก่อนเสียชีวิต และ หวังเฟิ่ง ถูกตัดสินโทษ นางก็ไม่เคยนอนหลับเต็มอิ่มอีกเลย
ต้องยอมรับว่าลึก ๆ แล้วนางแอบโอนอ่อนความรู้สึกที่เคยมีต่อบิดาในโลกก่อน มาให้แก่หลี่ต้าเฉิงที่อาศัยอยู่ในอำเภอฮัวซี หลายครั้งนางอยากจะบอกให้ฟางจื่อหลันรับตัวหลี่ต้าเฉิงมาอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน
แต่ทว่าเหตุผลกลับหักห้ามไม่ให้นางทำเช่นนั้น
นางรู้ดีว่ามันเป็นเพียงการโยกย้ายความรู้สึก และรู้ดีว่าหลี่ต้าเฉิงที่อำเภอฮัวซี กับบิดาในโลกก่อนไม่ใช่คนเดียวกัน แต่นางก็ยังหักห้ามความถวิลหาในความรักของบิดาไม่ได้
ในตอนล่วงเข้าช่วงหลังเที่ยงคืน หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก จวนกั๋วกงตกอยู่ในความเงียบสงัด แต่ทว่าที่อำเภอฮัวซี ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก
ภายในบ้านหลังทรุดโทรม หวังเฟิ่งในชุดเก
