่าคร่ำคร่าที่มีรอยปะชุนเต็มไปหมด ได้แต่จ้องมองหลี่ต้าเฉิงที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงพลางถอนหายใจยาว
นับตั้งแต่มีคนมาแจ้งข่าวเรื่องชาติกำเนิดของหลี่เยว่หาน หวังเฟิ่งก็นึกเสียใจภายหลังที่ตนไม่เคยทำดีต่อนางเลย มิเช่นนั้นยามนี้พวกเขาคงได้สุขสบายอยู่ในจวนกั๋วกงอันสูงส่ง
แทนที่จะถูกคนหลายกลุ่มมาข่มขู่จนต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านที่ทั้งลมทั้งฝนรั่วไหลและไร้ความอบอุ่นเช่นนี้
แรกเริ่มเดิมที หวังเฟิ่งเคยขู่กรรโชกเงินจากฟางจื่อหลันมาได้หลายสิบตำลึง และคิดว่าจะพึ่งพาทางนั้นให้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่ใครจะนึกว่าคนจากร้านผ้าอวี้เยว่จะบุกมาถึงบ้าน นอกจากจะแย่งชิงเงินที่นางได้มากลับไปหมดแล้ว ยังข่มขู่ไม่ให้พวกนางกลับไปหาเรื่องวังหลานอีก
ตั้งแต่นั้นมา หวังเฟิ่งจึงได้รู้ซึ้งว่านางไม่อาจวางอำนาจบาทใหญ่เหมือนตอนที่อยู่หมู่บ้านเฮยถู่ได้อีกต่อไป
ที่นี่คืออำเภอฮัวซี ห่างจากเมืองหลวงเพียงเดินทางด้วยรถม้าสองวัน เป็นที่รวมตัวของเหล่าผู้มีอำนาจ การจะบดขยี้มดปลวกอย่างนางนั้นง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ
อีกทั้งตอนที่หลี่หรงหรงส่งคนมารับตัวหลินจู้ไป นางก็ยังเคยเตือนไว้ว่าห้ามไปก่อกวนหลี่เยว่หานเด็ดขาด หวังเฟิ่งจึงเริ่มมองเห็นสถานการณ์ที่แท้จริง
สองสามีภรรยาอาศัยเงินที่หลี่หรงหรงส่งมาให้เป็นครั้งคราวประทังชีวิต หลี่ต้าเฉิงเองก็พยายามหางานทำเพื่อเลี้ยงครอบครัว แต่ต่อมาเมืองหลวงถูกปิดล้อมอยู่นาน ทำให้ไม่ได้รับเงินหรือข่าวคราวจากห
