บทที่ 431 ความจริงที่ซับซ้อน
“แม้ท่านอาจะแสดงออกว่าไม่แยแสฮั่นหรงฟูเหรินแม้แต่น้อย แต่ข้ากลับรู้จักนิสัยใจคอของท่านดี ท่านมิใช่คนที่จะรังเกียจชาติกำเนิดของนางจริง ๆ หรอก” จงเจิ้งเสียนกลับมามีท่าทีสงบนิ่งดังเดิม “การที่ท่านจงใจส่งฮั่นหรงฟูเหรินกลับไปที่จวนกั๋วกง ในใจของท่านก็คงจะรู้สึกไม่ดีไม่น้อยเลยใช่ไหมเล่า”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงแต่มองจงเจิ้งเสียนด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพื่อรอให้อีกฝ่ายพูดต่อไป
“ถึงแม้ท่านอาจะพยายามตัดขาดความสัมพันธ์กับท่านอาสะใภ้อย่างสุดกำลัง แต่หลานผู้นี้รู้ดีว่าท่านมิใช่คนไร้น้ำใจ” เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนนิ่งเงียบ จงเจิ้งเสียนก็เริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น “ช่วงเวลานี้ในใจของท่านอาคงจะทุกข์ทรมานมากสินะ?”
ได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนกลับทำราวกับจนปัญญา เขาหัวเราะพลางส่ายหน้า “องค์ชายใหญ่ยังคงเหมือนเมื่อก่อน ชอบคาดเดาผู้อื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก หากเป็นอย่างที่เจ้าว่า ข้าแกล้งทำเป็นหย่าขาดกับหลี่เยว่หานจริง เหตุใดข้าต้องส่งนางกลับไปที่จวนกั๋วกงด้วยเล่า?
สู้ส่งนางกับลูกกลับไปที่แถบตะวันตกเฉียงเหนือไม่ดีกว่าหรือ การรั้งนางไว้ในเมืองหลวงมีแต่จะทำให้ผู้คนหยิบยกไปนินทาจนเสื่อมเสีย”
“นี่แหละคือความเหนือชั้นของท่านอา ท่านจงใจทำให้แผนการดูมีช่องโหว่มากมาย เหมือนกับจงใจทำให้คนอื่นคิดว่าท่านแค่ตบตา และก็ทำให้คนคิดซ้อนไปอีกว่าท่าน ‘ตั้งใจ’ แกล้งทำเป็นตบตา” จงเจิ้งเสียนเอ่ยพลางร
