บทที่ 427 มู่หวังเฟยเสด็จ
สิ้นเสียงของฟางจื่อหลาน ใบหน้าของจี้ซินเยว่สั่นกระตุกอย่างรุนแรง ทว่านางยังคงฝืนรักษาพยามยามยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่ว่าจะได้รับเทียบเชิญหรือไม่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงครบเดือนของบุตรท่านอ๋อง จวนฉีอ๋องส่งของกำนัลมามอบให้ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรและถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่มีคำว่าสมควรหรือไม่สมควรทั้งนั้น หลังจากฉีอ๋องหย่าขาดกับเยว่หานบ้านเราแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีเรื่องต้องข้องแวะกันอีก เด็กทั้งสองคนนี้ฉีอ๋องก็เป็นคนส่งมาที่จวนซิงกั๋วกงด้วยตนเอง ในเมื่อแต่แรกเริ่มฉีอ๋องไม่คิดจะยอมรับเด็กสองคนนี้ เช่นนั้นงานครบเดือนของเด็กจะเกี่ยวอะไรกับฉีอ๋องด้วย!” อารมณ์ของฟางจื่อหลานเริ่มพุ่งพล่าน นางโต้กลับอย่างไม่ยอมลดราวาศอกแม้เพียงนิด
ยิ่งเห็นจี้ซินเยว่สวมชุดสีแดงสดมาในวันนี้ ก็เห็นชัดว่าจงใจมาหาเรื่องกันโดยเฉพาะ
“กั๋วกงฟูเหรินกล่าวเช่นนี้ ราวกับต้องการจะเป็นปฏิปักษ์กับจวนฉีอ๋องอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ” จี้ซินเยว่แย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ฟูเหรินกำลังแง่งอนพวกเจ้าอยู่น่ะสิ พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบนำของกำนัลไปมอบให้อดีตฮั่นหรงฟูเหรินสิ”
“ขออภัยด้วย” เดิมทีฟางจื่อหลานกำชับหลี่เยว่หานไว้ว่าห้ามเอ่ยปาก ให้ปล่อยเป็นหน้าที่ของนางจัดการเอง แต่หลี่เยว่หานสุดจะกลั้นไหว นางก้าวเดินไปยืนเคียงข้างพลางคล้องแขนฟางจื่อหลานไว้ แล้วจ้องมองจี้ซินเยว่อย่างไม่เกรงกลัว
“จวนกั๋วกงไม่ได้ขัดสนถึงขนาดต้อง
