รับของกำนัลจากจวนฉีอ๋อง ชายารองฉีอ๋อง ที่นี่คือจวนซิงกั๋วกง รบกวนท่านช่วยรักษากาลเทศะด้วย”
ยามที่หลี่เยว่หานยังไม่ปรากฏตัว จี้ซินเยว่ยังพอจะรักษาท่าทีได้บ้าง แม้ฟางจื่อหลานจะปั้นหน้ายักษ์ใส่ แต่นางก็ยังแสร้งยิ้มทำเป็นใจกว้างได้
ทว่าเมื่อเห็นหลี่เยว่หานยืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าอิ่มเอิบมีเลือดฝาด จี้ซินเยว่ที่ใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวนานนับชั่วโมงก่อนออกจากจวนก็พลันรู้สึกด้อยกว่าขึ้นมาทันที จนมาดที่รักษาไว้ถึงกับพังทลาย “จุ๊ ๆ ให้ข้าดูหน่อยสิ นี่มิใช่ฮั่นหรงฟูเหรินที่เคยชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองหลวงหรอกหรือ ยามนี้ถูกฉีอ๋องทอดทิ้งเสียแล้ว แต่ดูท่าทางจะไม่เสียใจเลยสักนิด หรือว่าเตรียมหาที่พึ่งใหม่ไว้แล้วล่ะ?”
“ชายารองฉีอ๋องช่างล้อเล่นเก่งนัก” หลี่เยว่หานจ้องมองนางด้วยท่าทีสงบสง่างาม “ถึงแม้ตัวข้ากับฉีอ๋องจะหย่าขาดกันแล้ว แต่ตำแหน่งฮั่นหรงฟูเหรินที่ฝ่าบาทพระราชทานมาให้นั้นยังมิได้ถูกเรียกคืน ตามธรรมเนียมแล้ว ชายารองฉีอ๋องเห็นข้าก็ควรจะทำความเคารพและเอ่ยคำทักทายถึงจะถูก”
หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้น ไม่เปิดโอกาสให้จี้ซินเยว่ได้ทันตั้งตัวก็นางเอ่ยต่อทันที “แน่นอนว่าหากชายารองไม่เต็มใจจะทำความเคารพก็ไม่เป็นไร ข้าเป็นคนใจกว้าง ย่อมไม่ถือสาหาความกับชายารองที่เป็นเพียงเมียน้อยอยู่แล้ว ดังนั้นก็ขอให้ชายารองมองดูให้ดีว่าที่นี่คือที่ไหน อย่ามาทำตัวระรานไปทั่ว!”
กล่าวจบ หลี่เยว่หานก็ตวัดสายตาคมปลาบไปยัง
