เหล่าบ่าวไพร่ของอดีตจวนแม่ทัพที่ถือของกำนัลยืนอยู่ข้างหลังจี้ซินเยว่ “เอาของพวกนี้กลับไปให้หมด!”
ฟางจื่อหลานเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ได้เสียขวัญก็ลอบโล่งใจ รีบสมทบต่อทันที “จวนกั๋วกงของข้าเชิญแต่เหล่าฮูหยินและคุณหนูสายตรง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แม้แต่ชายารองก็สามารถมาร่วมงานเลี้ยงของจวนข้าได้แล้ว เด็ก ๆ! เชิญชายารองฉีอ๋องกลับไป!”
จี้ซินเยว่ถูกฟางจื่อหลานและหลี่เยว่หานเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ชายารองฉีอ๋อง” จนเกือบจะคุมอารมณ์ไม่อยู่และเกือบจะโต้เถียงออกไปหลายครั้ง
แต่นางรู้ดีอยู่ในใจว่า ตั้งแต่ที่นางแต่งงานใหม่จากตระกูลเฉินเข้าสู่จวนฉีอ๋อง อีผิ่นเก้ามิ่งของนางก็ถูกริบคืนไปแล้ว หากเรียกให้ดูดีนางคือชายารองของฉีอ๋อง แต่หากเรียกให้หยาบคาย ยามนี้นางก็เป็นเพียง “อนุ” คนหนึ่งเท่านั้น
ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวง ชายารองไม่มีฐานะทางสังคมใด ๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้น—
จวนฉีอ๋องไม่ได้รับเทียบเชิญจากจวนซิงกั๋วกงเลยด้วยซ้ำ เป็นจี้ซินเยว่เองที่แอบสืบทราบว่าวันนี้มีงานเลี้ยงครบเดือน จึงจงใจแจ้นมาเพื่ออวดบารมี มิเช่นนั้นนางคงไม่จงใจสวมชุดสีแดงสดมาเช่นนี้ การที่ชายารองสวมชุดสีแดงหรูหราที่เป็นของเมียเอก ย่อมกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ!
เมื่อถูกฟางจื่อหลานและหลี่เยว่หานรุมต่อว่าจนหน้าหงาย จี้ซินเยว่ก็ได้แต่ข่มกลั้นความไม่พอใจไว้อย่างสุดความสามารถ นางย่อกายทำความเคารพหนึ่งครั้งก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปโดยไม
