ตือรือร้นกับนางนัก คาดว่านางกับฮองเฮาคงรู้ฐานะที่แท้จริงของเมิ่งฉีฮ่วนมานานแล้ว ก่อนหน้านี้ถึงได้ปฏิบัติต่อตนอย่างเมตตาเช่นนั้น
เพียงแต่ตอนนี้ตนหย่ากับเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว มู่หวังเฟยยังมีเหตุผลอะไรที่ต้องมาตีสนิทกับนางอีกล่ะ?
“ขอบพระทัยมู่หวังเฟยที่เมตตาเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานย่อกายทำความเคารพ ฟางจื่อหลานนั้นมีฐานะเป็นกั๋วกงฟูเหริน อีกทั้งยังเป็นผู้อาวุโส จึงไม่จำเป็นต้องทำความเคารพมู่หวังเฟยมากนัก แต่หลี่เยว่หานไม่กล้าเสียมารยาท
“ของที่เบื้องบนประทานมาให้ย่อมต้องเป็นของดีทั้งสิ้น เยว่หานไม่มีสิ่งใดไม่ชอบเจ้าค่ะ ขอบพระทัยมู่หวังเฟยและฮองเฮา ขอบพระทัยในความเมตตาของฝ่าบาท”
คำพูดของนางฟังดูรื่นหูไร้ที่ติ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นการเว้นระยะห่างจากมู่หวังเฟยและฮองเฮาไปในตัว
มู่หวังเฟยย่อมรู้ดีว่าหลี่เยว่หานมีความกังวลใจ จึงไม่รบเร้าอยู่ที่หน้าประตูนานนัก นางสั่งให้คนรีบขนของเข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินตามฟางจื่อหลานเข้าไปในงานเลี้ยง
งานเลี้ยงจึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการเสียที
งานเลี้ยงครบเดือนย่อมขาดการอุ้มเด็ก ๆ ออกมาอวดโฉมไม่ได้ ทุกคนต่างรู้ว่าหลี่เยว่หานคลอดฝาแฝดชายหญิง ซึ่งในแคว้นตงฮั่นถือเป็นนิมิตหมายอันมงคลยิ่ง แขกเหรื่อจึงพากันเอ็นดูอาอี้และอาหนิงตัวน้อยทั้งสองเป็นอย่างมาก ผลัดกันเข้ามาหยอกล้ออย่างสนุกสนาน
ทว่าจิตใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง มักจะมีคนบางพวกที่ไม่ยอมเห็นหลี่เยว่หานมีความสุข
“มีอะไร
