บแยกห้องนอนกันเสมอ ทุกวันที่เฉินเหอหยวนกลับถึงจวน เขามักจะหมกตัวอยู่ในห้องหนังสือเพราะเป็นคนบ้าตำรา
จี้ซินเยว่อาศัยจุดนี้ วางแผนให้เฉินเหอหยวนติดวัณโรค และในยามที่เขาป่วยหนักนอนซมอยู่บนเตียง นางยังพาแม่ของเฉินเหอหยวนมาที่ข้างเตียงเขาด้วย สุดท้ายเฉินเหอหยวนจึงต้องสิ้นใจไปด้วยความคับแค้นใจ และหลังจากนั้นไม่นานเฉินฟูเหรินผู้เฒ่าก็ตรอมใจตายตามไป
เรื่องทั้งหมดนี้จี้ซินเยว่คิดว่าตนเองทำได้อย่างแนบเนียนมาโดยตลอด หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสงสัยเลยสักนิด
แต่เมิ่งฉีฮ่วนและคนตระกูลเฉินกลับรู้เรื่องนี้ดี
จี้ซินเยว่เพิ่งจะมารู้ในยามนี้เองว่า ที่เฉินเหอหยวนถูกนางจัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น เป็นเพราะความคิดของเขาขัดแย้งกับคนทั้งตระกูลเฉิน พูดง่าย ๆ ก็คือ ความตายของเฉินเหอหยวนคือสิ่งที่คนตระกูลเฉินปรารถนาอยู่แล้ว เพียงแต่คนที่ลงมือกลับกลายเป็นจี้ซินเยว่ ทำให้นางมีชนักติดหลังจนล้างตัวไม่สะอาดตลอดไป
“หากในใจท่านไม่มีข้า เหตุใดในตอนแรกถึงได้ทำให้ข้าต้องฝันไปไกลเช่นนั้น” จี้ซินเยว่ที่หมดเรี่ยวแรงจะอาละวาด ได้แต่มองตามหลังเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังจะเดินจากไปพลางพึมพำถามออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนหยุดชะงักฝีเท้าที่หน้าประตูแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยให้ความหวังใด ๆ แก่เจ้า ในสายตาเจ้าตอนนั้น ข้าก็เป็นเพียงบุรุษคนหนึ่งในเมืองหลวงเหมือนคนอื่น ๆ ที่เจ้าให้ความสนใจข้า ก็เพียงเพราะข่าวลือเรื่องของเราที่แพร่สะพัดไปทั่วเท่านั้น
