บทที่ 425 ตัดขาดกับจวนฉีอ๋องให้สิ้นซาก
เมื่อมองตามหลังของหลี่เยว่หานไป หลิ่วฮูหยินก็หันมาค้อนใส่หลิ่วเทียนเสียงพลางตำหนิว่า “ท่านนี่ช่างไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย ไม่รู้จักเอ่ยปากชวนเยว่หานให้อยู่กินข้าวปลาอาหารด้วยกันก่อนค่อยไป”
“ฉีอ๋องผู้นี้ช่างมาแรงและรวดเร็วนัก เยว่หานเองก็มีเรื่องต้องจัดการ จะรอช้าแม้เพียงครู่เดียวก็มิได้” หลิ่วเทียนเสียงมองตามจนหลี่เยว่หานขึ้นรถม้าไป ก่อนจะทอดถอนใจออกมา “คนสองคนที่เคยรักกันปานนั้น เหตุใดถึงได้ทางใครทางมันไปเสียได้”
“ผู้ชายน่ะนะ ยามที่ตนเองยังไม่มีอะไรก็มักจะรู้จักทะนุถนอมทุกอย่างข้างกาย” หลิ่วฮูหยินรำพึง “แต่พอมีอำนาจวาสนาขึ้นมา ก็จะเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวนั้นต่ำต้อยไม่คู่ควรกับตนเองเสียแล้ว”
หลิ่วเทียนเสียงมิได้เอ่ยคำใด เขาเพียงชำเลืองมองฮูหยินของตนครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินกลับห้องไป
ยามนี้คนตระกูลหลิ่ว นอกจากเวลาอาหารที่จะมารวมตัวกันแล้ว ส่วนใหญ่ต่างเก็บตัวอยู่ในห้องของตนเอง อาจเป็นเพราะอากาศที่หนาวเหน็บ แม้แต่หลิ่วจื้อหยวนและหลี่หรงหรงก็ดูจะสนิทสนมกันมากขึ้น
ส่วนหวังเหอฮวา หากหลี่เยว่หานไม่ออกปาก ก็ไม่มีใครคิดจะไปรับนางกลับมาจากไร่นานอกเมือง
แม้หลี่เยว่หานจะมิใช่ฮูหยินท่านแม่ทัพแล้ว แต่นางยังคงเป็นคุณหนูแห่งจวนกั๋วกง ซึ่งไม่ใช่คนที่ตระกูลหลิ่วในยามนี้จะกล้าล่วงเกินได้
….
หลังจากออกจากจวนตระกูลหลิ่ว หลี่เยว่หานก็เร่งเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมปาเ
