ซียนทันที ดูเหมือนผู้ดูแลร้านอวี้จะรู้ล่วงหน้าว่านางจะมา จึงออกมายืนรออยู่ที่โถงด้านหน้าแต่เช้า โรงเตี๊ยมปาเซียนที่เคยคึกคักยามนี้กลับแขวนป้ายงดให้บริการ บรรยากาศจึงดูเงียบเหงาไร้ผู้คน
หลี่เยว่หานผลักประตูเข้าไป ผู้ดูแลร้านอวี้รีบเดินเข้ามาต้อนรับ “คารวะเถ้าแก่เนี้ยขอรับ”
“ไม่ต้องมากพิธี ข้ามาหาจีหยาง เขาอยู่ที่ใด?” หลี่เยว่หานโบกมือเป็นสัญญาณให้ข้ามขั้นตอน
ผู้ดูแลร้านอวี้แสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า “จีหยางถูกคนทำร้าย ยามนี้กำลังพักรักษาตัวอยู่ในห้องขอรับ”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของหลี่เยว่หานก็เปลี่ยนไปทันที นางให้ผู้ดูแลร้านอวี้รีบนำทางไปยังห้องพักของจีหยาง
ในตอนนั้น จีหยางกำลังพิงหัวเตียงพักผ่อนอยู่ บาดแผลตามตัวดูเหมือนจะได้รับการรักษาเรียบร้อยแล้ว ภายในห้องมีเตาอุ่นที่จุดถ่านเงินไว้ ทำให้ห้องขนาดเล็กนั้นอบอุ่นยิ่งนัก
“จีหยาง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!” หลี่เยว่หานถามขึ้นทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตู
เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่เยว่หาน จีหยางก็รีบลงจากเตียง ประสานมือคำนับ “คารวะเถ้าแก่เนี้ย ลำบากท่านต้องมาห่วงใยแล้ว ข้าไม่เป็นไรมากหรอกขอรับ เป็นเพียงแผลภายนอกเท่านั้น”
หลี่เยว่หานสำรวจร่างกายเขาทุกซอกทุกมุม เมื่อแน่ใจว่ากระดูกไม่ได้แตกหักก็โล่งใจ นางให้ผู้ดูแลร้านอวี้ปิดประตูให้สนิท ก่อนที่ทั้งสามจะนั่งลงล้อมวงที่โต๊ะเพื่อประชุมลับกัน
“จีหยาง ข้าขอถามเจ้า เรื่องที่ข้าเคยสั่งให้เจ้าไป
