เตรียมการไว้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?” หลี่เยว่หานถามเข้าประเด็น
“เรื่องที่ท่านให้ข้าแอบกว้านซื้อร้านค้าข้าวสารและน้ำมันในเมืองหลวงนั้น ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ ยามนี้ร้านค้าเหล่านั้นกว่าเจ็ดส่วนในเมืองหลวงล้วนเป็นของพวกเรา ส่วนที่เหลือคือร้านค้าของหลวงซึ่งเราไปแตะต้องไม่ได้” จีหยางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ส่วนเรื่องชาวนาตามไร่นาต่าง ๆ พอได้ยินว่าที่ดินของพวกเราจะยกเว้นค่าเช่าให้หนึ่งปีในปีหน้า โดยมีเงื่อนไขเพียงว่าต้องขายผลผลิตให้แก่ร้านข้าวสารที่กำหนดไว้เท่านั้น ทุกคนต่างก็เต็มใจจะมาทำนาให้เราขอรับ”
“นอกจากนี้ ที่ท่านบอกว่าแม้จะต้องเสียเงินก็ต้องกว้านซื้อข้าวสารของปีนี้กลับมาให้มากที่สุด ข้ากับผู้ดูแลร้านอวี้ก็ได้พยายามจัดการแล้ว ชาวนาบางส่วนหากไม่ส่งข้าวก็ต้องจ่ายเป็นเงิน รวมแล้วใช้เงินไปประมาณสามพันตำลึง แลกมาได้เป็นข้าวสารห้าล้านชั่ง
ยามนี้กระจายเก็บไว้ตามคลังสินค้าต่าง ๆ นอกจากข้า ผู้ดูแลร้านอวี้ และหลงจู๊เยว่แล้ว ไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้ขอรับ ตอนที่ไปกว้านซื้อข้าว พวกเราก็ส่งพี่น้องที่ไร่นาไปเจรจาแทน”
หลี่เยว่หานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดี ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้ทุกร้านค่อยๆ ลดปริมาณการขายข้าวและน้ำมันลง หากมีคนถาม ให้บอกว่าปีนี้ผลผลิตไม่ดี แล้วชักนำให้คนไปซื้อข้าวของหลวงแทน ส่วนที่โรงงานก็ให้สกัดน้ำมันตามวิธีที่ข้าบอกแล้วเก็บสำรองไว้ทั้งหมด รวมถึงเกลือบริสุทธิ์ที่ผลิตจากโ
