” เสียงของฟางจื่อหลานเริ่มสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้
“อาจจะใช่” อวี๋เจ๋อฟางเอ่ยอย่างจนใจ “ตำแหน่งที่เขาอยู่ในยามนี้คือศูนย์กลางของการแก่งแย่งอำนาจ การหย่าขาดกับเยว่หานเสียตอนนี้ บางทีอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับนางก็ได้”
เมื่อฟังเหตุผลของสามี ฟางจื่อหลานก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างหดหู่ “เฮ้อ หวังว่ายามเยว่หานตื่นขึ้นมา นางจะไม่โศกเศร้าจนเกินไปนัก”
“ไปเถอะ คนที่มาส่งบอกว่าเยว่หานต้องหลับไปอย่างน้อยสามวันถึงจะฟื้น ตอนนางคลอดลูกร่างกายได้รับความกระทบกระเทือนหนักเกินไป ปล่อยให้นางนอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ” พูดจบ อวี๋เจ๋อฟางก็ประคองฟางจื่อหลานเดินออกจากห้องไป
หลี่เยว่หานที่นอนหันหน้าเข้าหาผนังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หยาดน้ำตาหลั่งไหลออกมาประหนึ่งทำนบพังทลาย
เพียงแค่หลับไปชั่วยามเดียว ทำไมโลกใบนี้ถึงเปลี่ยนไปจนนางจำไม่ได้? เมิ่งฉีฮ่วนกลายเป็นจงเจิ้งเหวินจั๋ว กลายเป็นโอรสอดีตฮ่องเต้ กลายเป็นฉีอ๋อง… เรื่องราวทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?
*แอ๊ด—* เสียงประตูถูกผลักเข้ามาเบา ๆ อีกครั้ง หลี่เยว่หานรีบเช็ดน้ำตาแล้วแสร้งหลับต่อ คราวนี้เป็นสาวใช้สองสามคนเดินเข้ามา พวกนางค่อย ๆ ประคองร่างส่วนบนของหลี่เยว่หานขึ้นแล้วใช้หมอนสูงหนุนหลังไว้ ก่อนจะนำผ้ามาผูกไว้ที่หน้าอก
จากนั้นพวกนางก็เริ่มป้อนข้าวต้มบดให้หลี่เยว่หานอย่างระมัดระวัง
นางสัมผัสได้ว่าข้าวต้มนี้ถูกเคี่ยวจนละเอียด ทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรบำร
