ี๋ที่วันนี้ดูมีสง่าราศีขึ้นมากมานั่งดื่มชาที่ห้องโถง เพียงครู่เดียวคนจากในวังก็เดินทางมาถึงเพื่อประกาศราชโองการ
ใจความระบุอย่างชัดแจ้งว่า เมิ่งฉีฮ่วนคือพระโอรสองค์เล็กของอดีตฮ่องเต้ บัดนี้ได้กลับคืนสู่ราชวงศ์ตามระเบียบแบบแผน และได้รับพระราชทานราชทินนามว่า ‘ฉี’ ต่อไปนี้คือ ‘ฉีอ๋อง’ แม้แต่จวนแม่ทัพเหล็กแห่งนี้ ก็ไม่ต้องเรียกว่าจวนแม่ทัพอีกต่อไป แต่ให้เปลี่ยนเป็น ‘จวนฉีอ๋อง’ แทน
สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนยังคงนิ่งสงบไร้ความตื่นเต้น เขาขานรับราชโองการอย่างเรียบเฉย ก่อนจะให้เฮ่อเจิ้งเทียนมอบรางวัลแก่ขันทีผู้เชิญราชโองการ จากนั้นจึงยอมให้ช่างหลวงวัดตัวเพื่อตัดเย็บฉลองพระองค์ลายมังกรคาบแก้ว พอเสร็จสิ้นธุระ เขาก็กลับไปนั่งจิบชากับนายพลซานจี๋ต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เจ้าไม่อยากพูดอะไรหน่อยหรือ?” ซานจี๋มองชายหนุ่มที่ยังคงสงบนิ่งด้วยความฉงน
“จะให้พูดอะไร?” เมิ่งฉีฮ่วนถามกลับเสียงเรียบ “จะให้ข้าบอกความรู้สึกในตอนนี้งั้นหรือ? ข้าไร้ความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น สำหรับข้าแล้ว การได้เป็นอ๋องหรืออัครเสนาบดีหาใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นยินดีแต่อย่างใด”
ซานจี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เมื่อเช้านี้ข้าได้ยินมาว่า เจ้าส่งภรรยาออกจากจวนไปอยู่บ้านเดิมตั้งแต่เมื่อคืน? ทำไมกัน… เจ้ากลัวว่าภัยจะมาถึงครอบครัวงั้นหรือ?”
“นายพลซานจี๋คิดว่า ในเมื่อข้าตัดสินใจทวงคืนฐานะของตนเองแล้ว ข้ายังจะยอมให้สตรีบ้านป่า
