ออกมา “สามีภรรยากัน จะพูดเรื่องอายไปทำไม”
เห็นเขายังทำหน้าระรื่น หลี่เยว่หานจึงพลิกตัวหันเข้าหาฝาผนังและแสร้งไม่สนใจเขาอีก
“เอาละ เจ้าอย่าได้งอนไปเลย” เมิ่งฉีฮ่วนยื่นมือไปบีบติ่งหูของนางเบา ๆ “เจ้าเคยเล่าให้ข้าฟังว่าที่บ้านเกิดของเจ้านั้น สตรีหลังคลอดมีการดูแลร่างกายอย่างไร ข้าเองก็รู้ว่าวิธีของเจ้านั้นมิได้ผิด เพียงแต่ข้าเป็นห่วงสุขภาพของเจ้า เจ้าดูสิ ห้องอุ่นแห่งนี้ก็อุ่นสบายตลอดเวลา ข้าก็มิได้บังคับให้เจ้านอนนิ่ง ๆ อยู่แต่บนเตียงเสียหน่อยมิใช่หรือ?”
“อย่างไรเสียผมข้าก็สระไปแล้ว ท่านอยากจะโกรธก็โกรธไปเถิดเจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานเอ่ยเสียงอู้อี้ “อย่างมากท่านก็แค่รับอนุเพิ่มอีกคน ข้าก็พอจะทำใจยอมรับได้ ในเมื่อท่านกำลังโกรธอยู่นี่นา”
“โยงไปเรื่องรับอนุได้นี่ เจ้าช่างเป็นอัจฉริยะตัวน้อยเสียจริง” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยพลางแกล้งออกแรงที่มือ
หลี่เยว่หานร้องอุทานออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นไปดึงหูของเมิ่งฉีฮ่วนกลับบ้าง
หลังจากหยอกล้อกันอยู่พักใหญ่ หลี่เยว่หานก็พิงแอบแนบอกเมิ่งฉีฮ่วน พลางเล่นนิ้วมือของเขาแล้วเอ่ยถามว่า “พวกเราต้องจากเมืองหลวงไปจริง ๆ หรือเจ้าคะ การเดินทางในช่วงเวลานี้จะส่งผลกระทบอันใดหรือไม่?”
เมิ่งฉีฮ่วนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ไปไม่ได้แล้ว”
“เอ๊ะ?” หลี่เยว่หานตกใจ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?”
“จงเจิ้งเซวียนเข้าเมืองหลวงมาแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ “ข้าคำนวณทุกอย่างมา
