บทที่ 405 บุตร
หนึ่งวันหนึ่งคืนผ่านไป ในที่สุดเมิ่งฉีฮ่วนก็ฟื้นคืนสติขึ้นมา
เมื่อลืมตาขึ้นเห็นการตกแต่งห้องที่คุ้นตา เขาก็ลอบผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก ทันทีที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เฮ่อเจิ้งเทียนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็รีบยกอ่างล้างหน้าเข้ามาปรนนิบัติ
หลังจากล้างหน้าเสร็จ เมิ่งฉีฮ่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอาบน้ำชำระกาย โกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา และผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน รวบผมหวีไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังห้องอบอุ่น
ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้เอง เมิ่งฉีฮ่วนได้รับรู้ถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นภายในจวนทั้งหมด แม้หัวใจของเขาจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด แต่เขาก็รู้ซึ้งดีว่าในยามนี้ ผู้ที่ต้องการการปลอบประโลมมากที่สุดคือหลี่เยว่หาน
ภายในห้องอบอุ่น…
“ท่านป้าสะใภ้ ยามนี้ร่างกายข้าดีขึ้นมากแล้ว ให้แม่นมอุ้มลูกมาหาข้าเถอะเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานอ้อนวอนฟางจื่อหลานอย่างน่าเวทนา หลายวันที่ผ่านมานางพยายามขอพบหน้าลูกนับครั้งไม่ถ้วน แต่ฟางจื่อหลานกลับยืนกรานว่าร่างกายของนางยังต้องพักผ่อน หรือไม่ก็อ้างว่าเด็กๆ เพิ่งจะหลับไป ไม่อยากให้กวนจนตื่นมางอแง
สรุปสั้น ๆ คือไม่ยอมให้หลี่เยว่หานพบลูกเป็นอันขาด
คนฉลาดเช่นหลี่เยว่หาน ย่อมพอจะคาดเดาได้ว่าต้องเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับลูกเป็นแน่ แต่นางมิกล้าคิด และเพียงแค่ความคิดที่ว่าลูกอาจจะเป็นอันตรายแวบเข้ามา หัวใจของนางก็พล
