บทที่ 396 การตีตราประทับของนายท่านช่างวิปลาส
เมิ่งฉีฮ่วนและพรรคพวกมารอที่จุดส่งเสบียงแห่งนี้ได้พักใหญ่แล้ว
เดิมทีคนในจุดส่งเสบียงทั้งหมดถูกคนของเมิ่งฉีฮ่วนจับมัดเอาไว้ กองทัพนับหมื่นกระจายกำลังแฝงตัวเข้าป่า ปรับขบวนเป็นกลุ่มย่อย เหลือเพียงเมิ่งฉีฮ่วนและยอดฝีมืออีกสิบกว่าคน ที่ปลอมตัวเป็นลูกจ้างเดิมของจุดส่งเสบียงแห่งนี้
หลังจากผ่านการเค้นสอบปากคำมาตลอดทั้งคืน คนเหล่านี้ก็ได้คายรายละเอียดการติดต่อสื่อสารกับจงเจิ้งเซวียนออกมาจนหมดเปลือก คนที่ติดตามเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ที่จุดส่งเสบียงล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ พวกเขาจดจำและซึมซับรายละเอียดเหล่านี้อย่างรวดเร็ว พอรุ่งสางพวกเขากลับมาสวมบทบาทเริ่มทำงาน เสมือนคนงานผ่าฟืนก่อไฟทั่วไปจริง ๆ
ตอนที่เจียงหมิงขี่ม้านำคนกลุ่มหนึ่งมาถึงจุดส่งเสบียง เขาไม่ได้ส่งเสียงเรียกถามเมิ่งฉีฮ่วนหรือคนอื่น ๆ แต่กลับพาคนไปซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังผ่าฟืน ก่อไฟ หุงหาอาหาร และให้อาหารไก่เหมือนคนปกติทั่วไป จึงค่อยลงจากม้าแล้วเดินเข้ามาเพียงลำพัง
“โอ๊ะ! นายท่าน นี่คือ…?” รองแม่ทัพอวี๋ที่กำลังให้อาหารไก่อยู่หน้าประตู แสร้งอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเจียงหมิง ผู้ซึ่งดูเป็นบัณฑิตคงแก่เรียนแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเดินตรงเข้ามา “ท่านคงไม่ได้เดินเท้ามาหรอกนะ? ที่นี่ทุรกันดารมากนัก ข้างหน้าไม่ถ
