งถูกหลอก คาดว่าบัดนี้กำลังรีบเร่งมุ่งหน้าไปท่าเรือเหวินไห่พอดี กำลังพาทหารหนึ่งแสนของเขาปีนภูเขาอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่!”
ได้ยินคำนี้ จงเจิ้งเสียนก็กระแอมเย็นชาเสียงหนึ่ง “ยังไม่สามารถประมาทได้ ต้องป้องกันไว้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนอาจเตรียมแผนสำรองไว้ หลังค่ำคืนให้เดินทางไปทิศทางเมืองหลิวชิงต้องกวาดล้างร่องรอยของพวกเราไปตามทาง เพียงแค่ไปถึงเมืองหลิวชิงพวกเราก็สามารถเปลี่ยนเส้นทางน้ำ อ้อมผ่านกองทัพใหญ่อำเภอหย่งอันไปพบกับพระราชาแคว้นเสวียนจิ้งได้แล้ว ซานจี๋ ตลอดเส้นทางนี้ต้องเหน็ดเหนื่อยท่านแล้ว”
“ฝ่าบาททรงพระปรีชา!” ซานจี๋ผิวคล้ำนั้นรีบยกถ้วยสุราขึ้น หัวเราะเสียงดังกล่าวว่า “ฝ่าบาทวางแผนโดยรวม คิดคำนวณล่วงหน้า เมิ่งฉีฮ่วนนั่นคงคิดไม่ถึงแน่ว่า กำลังหลักของแคว้นเหลี่ยหลานพวกเราถูกองค์หญิงใหญ่พาไปที่แคว้นเสวียนจิ้งอย่างลับ ๆ ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว! ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกลเม็ดอันฉลาดของฝ่าบาท ซานจี๋ขอน้อมรับ! ที่ได้ทำงานร่วมกับฝ่าบาทผู้เป็นวีรบุรุษเช่นนี้ เป็นเกียรติสูงสุดของข้าซานจี๋!”
ได้ยินคำประจบของซานจี๋ จงเจิ้งเสียนพอใจเป็นอย่างยิ่ง ดื่มสุราแล้วก็โอบสาวสองคนเข้าไปในห้อง บอกว่าจะงีบพักสักครู่
ซานจี๋ก็ไม่พูดอะไรมาก รีบลุกขึ้นออกจากสวนไห่หลาน เริ่มเตรียมการสำหรับการออกจากเมืองหนิงฉือในยามค่ำคืน
ทางประตูสวนไห่หลานมีขอทานคนหนึ่งไม่รู้ว่าแอบเข้ามาเมื่อใด ขณะที่จงเจิ้งเสียนโอบสาวเข้าไปพักในห้อง ขอทานนั้น
