สวียนจิ้งเป็นแคว้นเล็กที่อยู่ใต้อำนาจของพวกเราแคว้นตงฮั่นมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่ในเวลาเพียงครึ่งปีกว่าจะสามารถต่อกรกับกองทัพหลายแสนนายของพวกข้าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือได้?”
“ก่อนหน้านี้อาจจะไม่ได้ แต่พวกท่านอย่าลืมว่า กองทัพตะวันตกเฉียงเหนือบัดนี้ล้วนถอยทัพรักษาอำเภอหย่งอันแล้ว พิสูจน์ได้อย่างสมบูรณ์ว่า แคว้นเสวียนจิ้งต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังแน่นอน การไล่จับจงเจิ้งเสียน สกัดกั้นไม่ให้เขาพบกับแคว้นเหลี่ยหลาน แม้จะสำคัญ แต่ผืนแผ่นดินของแคว้นตงฮั่นข้า จะไม่ยอมให้คนต่างถิ่นเอาไปได้เด็ดขาด! แม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่ได้!”
ได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน รองแม่ทัพอวี๋และคนทั้งหลายในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าจริงจัง ไม่นานนัก พวกเขาก็ออกเดินทางจากเมืองหนิงฉือท่ามกลางยามค่ำคืน
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น คนที่มาทำงานตรงเวลาทุกวัน คอยปลอมตัวเป็นพ่อค้าขายผักที่เมิ่งฉีฮ่วนและคนของเขามาให้ความเคารพ แต่รอจนถึงเที่ยงวันก็ไม่เห็นพ่อลูกคู่นั้น เขารีบรายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตน
หนึ่งเค่อต่อมา จงเจิ้งเสียนที่นอนอยู่ในอ้อมกอดอันอ่อนหวานที่สวนไห่หลาน แสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจ “ดูเหมือนว่าพวกเมิ่งฉีฮ่วนหลงกลแล้ว พวกเราสามารถวางใจเดินทางไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไปพบกับแคว้นเสวียนจิ้งได้แล้ว”
“แผนการฝ่าบาทช่างดีจริง ๆ” แม่ทัพผิวคล้ำคนหนึ่งชื่นชมว่า “เมิ่งฉีฮ่วนแม้จะใช้ทหารดั่งเทพ ฉลาดจนน่ากลัว แต่ก็ยั
