กงหรือ แต่… แต่ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นเลย ข้ารักหลี่เยว่หานจริง ๆ นะ!”
“ความรู้สึกที่เรามีต่อหลี่เยว่หานนั้นเป็นความจริงแน่นอน เพียงแต่สถานการณ์บีบบังคับ พวกเราก็ต้องเลือกบางสิ่งมาแลกเปลี่ยน” อวี๋เจ๋อฟางปลอบฟางจื่อหลาน “จื่อหลาน เจ้าดูแลกิจการภายในจวนกั๋วกงมาหลายปี ควรเข้าใจว่าแม้พวกเราจะรักหลี่เยว่หานจริง ๆ แต่การที่พวกเราอาศัยกำลังของจวนขุนพลก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราทรยศต่อหลี่เยว่หาน”
“หากหลี่เยว่หานรู้เข้า นางจะเสียใจเพียงใดกัน…”
“เจ้าคนโง่เง่า! เจ้าคิดว่าหลี่เยว่หานไม่รู้จริง ๆ หรือ” อวี๋เจ๋อฟางบีบแก้มฟางจื่อหลานอย่างเอ็นดู “เด็กคนนั้นมีหัวใจที่ฉลาดปราดเปรื่อง ย่อมมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเหตุใดนางถึงได้ มาเยือนจวนอย่างกะทันหันเล่า”
“เฮ้อ…” ฟางจื่อหลานถอนหายใจอย่างจนปัญญา “สามีเจ้าคะ หากจวนของพวกเราไม่ใช่จวนขุนนางก็คงจะดี ถ้าเป็นเพียงตระกูลธรรมดาสามัญ คงไม่มีเรื่องวุ่นวายมากมายเช่นนี้”
อวี๋เจ๋อฟางไม่ได้ตอบคำถามของฟางจื่อหลานแต่กลับโอบนางเข้าสู่อ้อมกอดเบา ๆ
ราตรีล่วงเข้าสู่ความมืดมิด แสงเทียนก็วูบไหวริบหรี่
ในคืนนี้ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากมายเพียงใดที่ต้องกังวลใจ และไม่รู้ว่ามีผู้คนมากมายเพียงใดที่ พลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ
หลังจากหลี่หลี่เยว่หานกลับมาที่จวนขุนพล นางก็หลับไปจนฟ้าสว่าง ตื่นขึ้นมาตอนที่ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว แต่เพราะร่างกายหนักอึ้ง นางจึง
