ยิ่งขี้เกียจ ไม่อยากลุกจากเตียง
แม้จะคิดว่าจะนอนต่อไปจนถึงเที่ยงวันเลยก็ได้ แต่หมิงจูกลับมาเคาะประตูเร่งให้หลี่หลี่เยว่หานลุกขึ้น
เมื่อวานจวนตระกูลเฉินส่งคนมาส่งบัตรเชิญที่จวนขุนพลเพื่อจัดงานเลี้ยงขอโทษในเรื่องที่แม่ลูกจี้ซินเยว่ล่วงเกินหลี่หลี่เยว่หานหลายครั้ง ซึ่งหลี่หลี่เยว่หานก็ตอบรับไปแล้ว ตอนนี้เวลาใกล้เที่ยงวันแล้ว ถึงเวลาที่หลี่หลี่เยว่หานต้องลุกขึ้นได้แล้ว
งานเลี้ยงในเมืองหลวงมักเริ่มก่อนเที่ยงและเลิกก่อนพลบค่ำ คิดดูแล้วเวลาก็กระชั้นชิดเหลือเกิน
หลี่หลี่เยว่หานจำใจต้องฝืนใจลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า หาวไปพลางล้างหน้าล้างตาไปพลาง นั่งอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้ง มือลูบท้องพลางหาวไปพลางให้คังโหรวช่วยแต่งผม
วันนี้หมิงจูเลือกชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนคอจีนให้หลี่หลี่เยว่หานผิวของหลี่หลี่เยว่หานขาวผ่อง ชุดสีม่วงอ่อนขลิบด้วยด้ายทองเส้นเล็กละเอียด และใช้ด้ายเงินปักลวดลายที่แขนเสื้อ ชายกระโปรง และคอเสื้อ ทุกการเคลื่อนไหวมีประกายเงินวับวาว ดูสง่างามมาก
หลังจากแต่งผมและแต่งหน้าเสร็จ หลี่หลี่เยว่หานกินขนมไปสองสามชิ้นเพื่อประทังท้อง แล้วจึงพาสาวใช้ทั้งหมิงจูและคังโหรวออกจากจวน
หลังจากปิดเมืองมาหลายวัน ความคึกคักของเมืองหลวงก็ซบเซาลงไปมาก ตอนกลางวันบนถนนก็แทบไม่มีผู้คน
ระหว่างทาง หลี่หลี่เยว่หานฟังคังโหรวพูดพึมพำว่า หลังจากปิดเมือง พ่อค้าผักขึ้นราคาสินค้าหลายเท่าตัว ผู้คนมากมายบ่นว่าและไม่พอใจ
