างไร?” เดิมทีหลิ่วจื้อหย่วนไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบให้ใครได้ง่าย ๆ การที่ต้องมาทำตัวนอบน้อมต่อหลี่เยว่หาน ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดมากพออยู่แล้ว พอเห็นหลี่เยว่หานดูถูกของกำนัลที่เขามอบให้ จึงจ้องตาเขม็ง “นี่ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น! ทองคำบริสุทธิ์!”
“ทองคำบริสุทธิ์?” หลี่เยว่หานเหลือบมองหลิ่วจื้อหย่วน”ก็แค่ของที่หาซื้อได้ในตลาดราคาไม่ถึงสิบตำลึง กล้าดีอย่างไรมาพูดว่าเป็นทองคำบริสุทธิ์? อีกอย่าง ร่องรอยการสวมใส่บนนี้ยังไม่ทันได้ทำความสะอาด ยังมีคราบสกปรกติดอยู่ ท่านเอาของเช่นนี้มามอบให้คนอื่นรึ?”
ได้ยินคำพูดนั้น หลิ่วจื้อหย่วนหน้าแดงก่ำ
ของพวกนี้เพิ่งถอดมาจากตัวท่านแม่ของเขา ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดจะทำความสะอาดมัน พอถูกหลี่เยว่หานพูดตรง ๆ ว่ามีคราบสกปรกติดอยู่ ถึงแม้หลิ่วจื้อหย่วนจะหน้าหนา แต่ก็อดรู้สึกอายไม่ได้
แต่เขาก็ยังฝืนทำหน้าด้านพูดว่า “ของเหล่านี้ล้วนขอมาจากท่านแม่ของข้า เพื่อมาขอบคุณท่านโดยเฉพาะ ท่านก็รู้ว่าตระกูลหลิ่วของพวกข้าตอนนี้ไม่เหมือนตอนอยู่อำเภอหย่งอัน ตระกูลหลิ่วตอนนี้เป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ถึงของกำนัลที่มอบให้จะไม่ถูกตาฮูหยินอย่างท่าน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องดูถูกข้าถึงเพียงนี้!”
ได้ยินคำพูดนั้น หลี่เยว่หานอดหัวเราะไม่ได้ “คุณชายหลิ่ว ท่านคิดว่าข้าโง่หรือ? ตระกูลหลิ่วตอนนี้ถึงจะไม่เหมือนแต่ก่อน ก็คงไม่ถึงขั้นหาของกำนัลดี ๆ สักชิ้นไม่ได้ ต้องถึงขนาดไปถอดมาจากตัวฮูหยินรองเลยหรือ
