?”
“เจ้ากล้าหรือ!” ท่านหญิงจ้องมองหลี่เยว่หานอย่างดุร้าย
“ข้าย่อมกล้าอยู่แล้ว” หลี่เยว่หานกล่าว “เพราะเรื่องที่ท่านกล่าวหาว่าท่านพ่อบุญธรรมของข้าลวนลามท่านนั้น เป็นเพียงคำพูดข้างเดียวของท่าน การที่ข้าจะหักล้างคำพูดของท่านนั้นง่ายยิ่งนัก แต่เรื่องที่จี้ซินเยว่เลี้ยงชายบำเรอในจวนเฉินนั้น เป็นความจริงแท้ ท่านลองคิดดูสิ ว่าผลของการที่ท่านเอาไข่ไปกระแทกหินนั้น จะได้ผลเป็นปลาตาย หรือพวกท่านจะถูกบดขยี้แหลกละเอียด?”
เมื่อได้ยินคำนี้ ท่านหญิงรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่าง กายสั่นสะท้านจนแทบจะหยุดหายใจ จ้องมองหลี่เยว่หานเขม็ง โดยไม่กล่าวคำใดออกมาเป็นเวลานาน
“ท่านหญิงลองคิดให้ดี อย่างไรข้าก็เป็นเพียงสาวบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น ท่านพ่อบุญธรรมของข้าก็เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา สาวบ้านนอกไม่รู้มารยาทก็เป็นเรื่องปกติ พ่อค้าลุ่มหลงในโฉมสตรีก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หากท่านยังคงก่อเรื่องต่อไปอีก คนที่เสียประโยชน์จะเป็นท่านหรือข้า ผลลัพธ์ที่จะได้ก็ชัดเจนอยู่แล้ว”
แต่เดิมหลี่เยว่หานไม่ได้คิดจะเอาเรื่องกับจี้ซินเยว่มากนัก แต่วันนี้ท่านหญิงสกุลจี้มาก่อเรื่อง เลยทำให้หลี่เยว่หานตัดสินใจเด็ดขาด
คนบางคนก็เป็นเช่นนี้ เห็นความอดทนอดกลั้นของผู้อื่นเป็นความอ่อนแอ เห็นความใจเย็นของผู้อื่นเป็นจุดอ่อนให้รังแก
หลี่เยว่หานเป็นคนที่จะให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ หรือ?
แน่นอนว่าไม่!
“หากจะให้ข้าหยุดเรื่องนี้ก็ได้” ท่านหญิงสกุลจี้ถูกหลี่เยว่ห
