ัก เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หาน นางถึงกับยิ้มให้ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินตามกองทหารองครักษ์ออกจากวังไป
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ให้ชุยกุ้ยเฟยนั่งรถนักโทษ แต่พานางขึ้นรถม้า โดยมีกองทหารองครักษ์ล้อมรถม้าอย่างแน่นหนาจนน้ำไม่รั่ว ค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังกรมพระราชวงศ์
“นึกถึงตอนนั้น ข้าก็เคยนั่งรถม้าแบบนี้เข้าวังเช่นกัน” ตอนออกจากประตูวัง ชุยกุ้ยเฟยเลิกม่านรถม้าขึ้น บนใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ มองดูรถม้าที่แล่นออกจากประตูวัง แล้วถอนหายใจพลางปล่อยม่านลง “ยี่สิบกว่าปีผ่านไปในพริบตา ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาอีกครั้ง”
“เสียใจหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนถามขึ้นอย่างกะทันหัน
“เจ้าถามอะไรข้า?” ชุยกุ้ยเฟยย้อนถาม บนใบหน้ามีรอยยิ้ม
หลี่เยว่หานกลับโกรธจัด “วังใต้ดินที่ร้านหรูอี้เก๋อ เจ้าไม่รู้เรื่องเลยหรือ?”
“ข้ารู้แล้วอย่างไร” ชุยกุ้ยเฟยยิ้มจาง ๆ พลางกล่าวว่า “เรื่องเช่นนี้ ข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะห้าม ดูเหมือนข้าจะเป็นกุ้ยเฟยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดในวังหลวง แต่ความจริงแล้วใครจะรู้ ฝ่าบาททอดทิ้งข้ามาเกือบสิบปีแล้ว”
“…” ก่อนหน้านี้หลี่เยว่หานเห็นชุยกุ้ยเฟยในมาดที่ไม่เป็นมิตรและไม่สนใจผู้อื่นเสมอมา แต่ชุยกุ้ยเฟยที่เรียบง่ายและเป็นกันเองตรงหน้านี้… หรือจะเรียกว่านางชุย นับเป็นครั้งแรกที่หลี่เยว่หานได้เห็น ชั่วขณะนั้นหลี่เยว่หานไม่รู้จะพูดอะไรดี
“พระสนมทรงเป็นหุ่นเชิดมาหลายปี บัดนี้การเลี้ยงพิษย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง ไม่คิด
