บทที่ 351 การสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่
จงเจิ้งอวี่ออกจากหอฝานเทียนไปโดยตรง ห้องฟ้าหมายเลขหนึ่งก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อหลี่เยว่หานบอกว่าจี้ซินเยว่ใช้วัณโรคมาขู่นาง แน่นอนว่าไม่สามารถไปที่ห้องหยกหมายเลขหนึ่งได้อีก จึงให้จีหยางนำทาง พาฟางจื่อหลานกลับไปยังห้องฟ้าหมายเลขหนึ่ง
จีหยางต้องการให้ดูจริงจัง จึงสั่งให้คนรมยาหญ้าหมื่นปีในห้องหยกหมายเลขหนึ่งจำนวนมาก จากนั้นก็ปิดประตู ประกาศว่าห้องหยกหมายเลขหนึ่งจะถูกปิดห้าวัน ราวกับว่าจี้ซินเยว่ป่วยเป็นวัณโรคมาจริง ๆ ผู้คนที่เพิ่งตื่นและพลาดเรื่องราวก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินว่าห้องหยกหมายเลขหนึ่งถูกปิดห้าวัน ต่างพากันสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เรื่องราวถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าอย่างไร กลายเป็นว่าจี้ซินเยว่ติดวัณโรคจากทาส แค้นใจที่หลี่เยว่หานได้แต่งงานกับเมิ่งฉีฮ่วน จึงตั้งใจมาทำให้หลี่เยว่หานและลูกในท้องที่ยังไม่เกิดติดโรคร้าย
เพียงครึ่งวัน ชื่อเสียงที่จี้ซินเยว่สร้างมากว่ายี่สิบปีก็พังทลายลงในพริบตา
“เจ้านี่ ช่างซุกซนจริง ๆ!” ในห้องฟ้าหมายเลขหนึ่ง ฟางจื่อหลานทำท่าโกรธใส่หลี่เยว่หาน “เจ้าไม่รู้หรอกว่า ตอนป้าได้ยินว่าเจ้าถูกจี้ซินเยว่รังแกที่หอฝานเทียน ป้าตกใจเพียงใด!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานหัวเราะคิกคัก ดึงแขนเสื้อฟางจื่อหลานแล้วเริ่มออดอ้อน “ท่านป้า หลานรู้ผิดแล้ว แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น หลานคงไม่สามารถปะทะกับหญิงม่ายตรง ๆ ได้
