แม้แต่บนถนนก็มีคนตายตลอดเวลา น่ากลัวมาก ราชสำนักถกเถียงเรื่องหมู่บ้านผู้อพยพหลายครั้ง สุดท้ายก็เงียบหายไป ภายหลัง ฮ่องเต้จึงส่งกองกำลังเล็ก ๆ ไปปิดหมู่บ้านผู้อพยพ หากมีผู้อพยพมาเมืองหลวงอีก ถ้าไม่มีญาติมิตรในเมืองหลวง ก็จะถูกไล่กลับทั้งหมด
แต่หลี่เยว่หานต้องการนำเงินก้อนนี้ไปสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ทำให้ฟางจื่อหลานประหลาดใจมาก
การสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ไม่ใช่งานเล็ก ๆ แม้นางจะมีเงินห้าแสนตำลึงที่จี้ซินเยว่มอบให้ แต่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับการสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่
เมื่อคิดดังนั้น ฟางจื่อหลานจึงจับมือหลี่เยว่หานพลางกล่าวว่า “หากเจ้าต้องการสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ก็ทำเถิด ถ้าเงินห้าแสนตำลึงไม่พอ ป้าจะเป็นผู้นำในการระดมทุนในเมือง ต้องช่วยเจ้าทำเรื่องการสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ให้สำเร็จ!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เยว่หานรู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก “ท่านป้าวางใจได้ ข้ามีเงินไม่น้อย การสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้า”
“ไม่ได้ ๆ งานใหญ่เพียงนี้จะให้เด็กสาวอย่างเจ้าทำคนเดียวได้อย่างไร” ฟางจื่อหลานรีบส่ายหน้า “พอเถอะ เจ้าห้ามปฏิเสธป้า มิเช่นนั้นคราวหน้าที่เจ้าจะรีดไถคน ข้าจะไม่ช่วยแล้วนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เยว่หานก็อดรู้สึกเขินอายไม่ได้
การให้ท่านหญิงแห่งจวนกั๋วกงช่วยรีดไถคน เรื่องแบบนี้มีแต่นางเท่านั้นที่กล้าทำ…
จี้ซินเยว่ทำเรื
