งก็ก้มหน้าลงทันที “ข้าจะส่งคนไปส่งตั๋วเงินที่จวนขุนพลเดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้หรอก” หลี่เยว่หานพูดอย่างเนิบนาบ “ข้าเป็นคนบ้านนอก ตั๋วเงินดูเบาหวิวไร้น้ำหนักในสายตาข้า หากท่านหญิงเฉินมีใจจะชดใช้และปลอบขวัญ ไฉนไม่เปลี่ยนเป็นเงินแท้ทองแท้ขนมาที่คลังของจวนขุนพลข้าเล่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จี้ซินเยว่ต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อยับยั้งตัวเองไม่ให้พุ่งเข้าไปบีบคอหลี่เยว่หานให้ตาย!
ให้นางเปลี่ยนตั๋วเงินเป็นเงินแท้ทองแท้ขนไปที่จวนขุนพล?
นางรู้หรือไม่ว่าหีบเงินหนึ่งหีบมีมูลค่าเท่าใด? และหนักเพียงใด?
อีกทั้งหีบบรรจุเงินของโรงรับแลกเงินก็ไม่ได้ใหญ่ หากเปลี่ยนห้าแสนตำลึงทั้งหมดเป็นเงินส่งไปที่จวนขุนพล ก็ต้องใช้อย่างน้อยสิบหีบ!
หลี่เยว่หานตั้งใจดูถูกนาง! ต้องการให้คนทั้งเมืองรู้ว่านางทำให้หลี่เยว่หานตกใจ แล้วยังส่งเงินไปปลอบขวัญหลี่เยว่หานอีก!
นี่มันเป็นการดูถูก! ความแค้นนี้กลืนไม่ลง!
จี้ซินเยว่คำรามอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับค่อย ๆ สงบลง “หากน้องเยว่หานคิดว่าตั๋วเงินไม่น่าเชื่อถือ ข้าจะให้คนนำตั๋วเงินมาที่นี่โดยตรง จากนั้นข้าจะไปโรงรับแลกเงินกับเจ้าและท่านหญิงกั๋วกง เพื่อยืนยันว่าตั๋วเงินสามารถแลกเป็นเงินสดได้ เป็นอย่างไร?”
“อย่ามาเรียกพี่น้องอะไรกัน” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “เจ้าไม่ใช่สตรีของสามีข้า ทั้งไม่ได้เป็นญาติกัน ยิ่งไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ อย่ามาแอบอ้างเป็นญาติ และถึงข้าจะเป็นคนบ้านนอก แต่ก็รู้ว่าเจ้า
