บทที่ 348 เช่นนี้หรือคือสตรีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง?
เมื่อจี้ซินเยว่เข้ามาในห้อง นางตั้งใจจะทำให้หลี่เยว่หานอับอาย จึงไม่ได้ปิดประตูห้องเอาไว้ อีกทั้งด้วยความตั้งใจเช่นนี้ เวลาพูดกับหลี่เยว่หานจึงตะโกนเสียงดังลั่น
ฝ่ายหลี่เยว่หานแสร้งทำเป็นตกใจกลัว เสียงที่พูดออกมาก็ไม่ได้เบาเช่นกัน ไม่นานคนด้านนอกก็ได้ยินว่า หลี่เยว่หานบอกว่าจี้ซินเยว่เป็นวัณโรค และยังจะแพร่เชื้อโรคมาให้นาง จึงได้มาหานางที่หอฝานเทียนอย่างกะทันหัน
เดิมทีคำพูดของหลี่เยว่หานนั้นแทบไม่มีผู้ใดเชื่อ
แต่เพราะก่อนหน้านี้ตระกูลเฉินมีข่าวลือเรื่องชายบำเรอ และตระกูลเฉินก็ไม่อาจพูดความจริงว่าจี้ซินเยว่เลี้ยงชายบำเรอได้ จึงแจ้งต่อภายนอกว่ามีบ่าวในจวนป่วยเป็นวัณโรคและเสียชีวิตกะทันหัน
ส่วนหลี่เยว่หานช่วงนี้ก็มาที่หอฝานเทียนบ่อย ๆ ตอนแรกผู้คนยังพูดว่าหลี่เยว่หานไม่เคยเห็นโลกกว้าง แต่ในใจก็รู้ว่าอาหารที่หอฝานเทียนอร่อย อีกทั้งหลี่เยว่หานก็ไม่ได้แอบ ๆ ซ่อน ๆ แสร้งทำท่าทาง ดังนั้นทุกคนจึงชินกับการที่หลี่เยว่หาน ‘เที่ยวซ่องโสเภณี’
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวในอดีตระหว่างจี้ซินเยว่กับเมิ่งฉีฮ่วนก็เป็นที่เล่าลือกันทั่วเมืองหลวง และคนที่มีเงินพอจะพักค้างที่หอฝานเทียนได้ ล้วนเป็นขุนนางที่หยุดราชการวันนี้ หรือไม่ก็เป็นตระกูลผู้ดีมีอำนาจ เรื่องอัปยศที่จี้ซินเยว่ก่อขึ้นในงานเลี้ยงเทศกาลชีซี พวกเขาล้วนรู้เรื่องกันบ้าง
และตอนนี้หลี่เยว่หานตะโก
