้วย!”
จี้ซินเยว่โกรธจนตาลาย แต่ก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พูดเสียงดังว่า “แค่บ่าวคนหนึ่งตาย แล้วข้าจะต้องติดวัณโรคด้วยหรือ! หลี่เยว่หาน เจ้าใส่ร้ายข้า สมควรได้รับโทษ!”
“จี้ซินเยว่ เจ้าดูถูกฮั่นหรงฟูเหรินที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งต่อหน้าธารกำนัล บังคับให้ฮั่นหรงฟูเหรินคุกเข่าต่อหน้าเจ้า เช่นนี้สมควรได้รับโทษเช่นไร?” เสียงของฟางจื่อหลานดังขึ้นอย่างกะทันหัน จี้ซินเยว่มองดูอย่างถนัดถนี่ โอ้โฮ หลี่เยว่หานนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วย!
วันนี้ฟางจื่อหลานว่างไม่มีธุระ จึงตั้งใจออกมาเดินเล่น ไม่ไกลจากที่นี่ก็มีบ่าวหลายคนวิ่งมาบอกนางว่า จี้ซินเยว่กำลังรังแกหลี่เยว่หานอยู่ที่หอฝานเทียน ฟางจื่อหลานจึงรีบวิ่งมา
นางรู้ดีว่า หลี่เยว่หานชอบอาหารของหอฝานเทียน จึงมักจะมากินบ่อย ๆ เมื่อมาบ่อยเข้าทุกคนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร อีกทั้งด้วยฐานะของนาง ไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องนางโดยไม่มีเหตุผล
แต่คำว่า ‘ไม่มีผู้ใด’ นั้นกลับไม่รวมถึงจี้ซินเยว่! เพราะความบ้าคลั่งของหญิงผู้นี้นั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน!
