่เยว่หาน โชคดีที่หมิงจูไหวพริบดีรีบขวางไว้ทัน เท้าของจี้ซินเยว่จึงไม่โดนหลี่เยว่หาน
แต่เดิมในห้องนี้มีฉากกั้น คนภายนอกอาจมองไม่เห็นเหตุการณ์ภายใน แต่หลังจากนางขับร้องสองคนร้องเพลงจบ หลี่เยว่หานรู้สึกอึดอัดที่มีฉากกั้น จึงสั่งให้คนเก็บฉากออก และประตูห้องหยกหมายเลขหนึ่งก็กว้างพอที่คนภายนอกจะมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แม้จะอยู่ไกล
ทันใดนั้นก็มีคนคิดแผนขึ้นมา รีบส่งคนรับใช้ไปแจ้งข่าวที่จวนกั๋วกงว่า หลี่เยว่หานถูกจี้ซินเยว่รังแกระหว่างกินอาหารที่หอฝานเทียน จี้ซินเยว่ถึงขั้นลงมือทำร้าย ทำเอาหลี่เยว่หานตกใจจนขวัญเสีย
ตรงนี้ หลี่เยว่หานสงสารหมิงจูที่โดนเตะ จึงจ้องมองจี้ซินเยว่อย่างดุดัน พลางร้องไห้พูดเสียงดังว่า “ท่านหญิงเฉิน กำลังทำอะไรอยู่หรือ หรือว่ากำลังสั่งสอนข้าอยู่? ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านหญิงเฉินมีสิทธิ์มาสั่งสอนข้าตั้งแต่เมื่อใด!”
หลี่เยว่หานพูดเร็วและเสียงดัง ทำให้จี้ซินเยว่รู้สึกมึนหัว “เจ้านั่นแหละที่ใส่ร้ายว่าข้าเป็นวัณโรคก่อน!”
“จวนของเจ้าเพิ่งมีคนตายด้วยวัณโรคไปไม่นาน!” แม้หลี่เยว่หานจะพูดเสียงดัง แต่น้ำเสียงก็แฝงความสะอื้นและสั่นเครือ ทำให้คนภายนอกที่ได้ยินรู้สึกว่านางช่างน่าสงสารเหลือเกิน “เจ้าเข้ามาแต่ไม่พูดอะไรสักคำ นั่งตรงหน้าข้าแล้วก็ไอไม่หยุด ข้าจะไม่กลัวได้อย่างไร! เรื่องที่จวนของเจ้ามีคนตายด้วยวัณโรคนั้น ทั้งเมืองต่างก็รู้กันหมด อีกอย่างยังป่วยหนักจนตายกะทันหันด
