อย่างคลุมเครือ ก่อนจะก้าวเท้าเดินกลับไปยังลานใน
หลังเหตุการณ์ที่จวนกั๋วกงครั้งก่อน ฟางจื่อหลานย่อมมองออกถึงความในใจของคุณหนูหลานที่มีต่อเมิ่งฉีฮ่วน ดังนั้น แม้ฟางจื่อหลานและอวี๋เจ๋อฟางจะคิดอยากรับหลี่เยว่หานมาอยู่ที่จวนเพื่อดูแล แต่ก็คงไม่ให้คุณหนูหลานเป็นคนมาทำหน้าที่นี้
แน่นอน ข่าวที่ว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่ในเมืองหลวงตอนนี้ลือกันไปทั่ว การที่จวนกั๋วกงสัมผัสได้ถึงลางร้ายในเมืองหลวง จึงต้องการนำหลี่เยว่หานไปปกป้องในจวนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่การที่คุณหนูหลานมาวันนี้ ย่อมไม่ใช่เพราะได้รับอนุญาตจากฟางจื่อหลานและอวี๋เจ๋อฟางแน่
แต่…เหตุใดคุณหนูหลานจึงทำเช่นนี้?
เรื่องความปลอดภัยของจวนกั๋วกง หลี่เยว่หานย่อมวางใจ เช่นเดียวกับจวนขุนพลที่มั่นคงดั่งถังเหล็ก แต่เรือนหลิ่วกลับแตกต่าง ไม่เพียงป้องกันหละหลวม ยังมีคนเข้าออกบ่อยครั้งเพราะเพิ่งมาตั้งหลักในเมืองหลวงได้ไม่นาน ทำให้มีช่องโหว่ให้คนอื่นฉวยโอกาสได้ง่าย
ดังนั้น หลังจากส่งคุณหนูหลานกลับไป หลี่เยว่หานจึงสั่งให้คนไปแจ้งเรือนหลิ่ว หวังเพียงว่าอย่างน้อยพวกเขาจะลดการออกนอกบ้านและอยู่กันในเรือน เพราะบางทีตามที่คุณหนูหลานกล่าวไว้ ไม่เกินสิบวัน เมืองหลวงอาจต้องวุ่นวายขึ้นจริง ๆ
ด้วยความคิดอันหนักอึ้ง หลี่เยว่หานถอนหายใจขณะนั่งอยู่ใต้ระเบียงดอกไม้ เบื้องบนใบแปะก๊วยสีทองเหลืองอร่ามร่วงหล่นตามแรงลม บางใบปลิวลงมาบนร่างของนาง
หมิงจูนำผ้าคลุมไหล่มาคลุ
