่อ” หลิ่วฟูเหรินตอบหลังจากได้สติ นางส่ายหน้าทันที “เยว่หาน ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ามีฐานะสูงส่ง ทรัพย์สินในนามของเจ้าก็ต้องไม่น้อย แต่ไม่ว่าจะเป็น จวนกั๋วกงหรือจวนขุนพลก็มีคนที่สามารถทำงานให้เจ้าได้ เจ้าเอาสูตรให้ข้าแบบนี้ ไม่กลัวหรือว่า…”
“ไม่กลัว” หลี่เยว่หานขัดคำพูดของหลิ่วฟูเหริน “ข้าเชื่อใจ นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วและก็เชื่อใจท่าน ข้าจัดการเรื่องโรงหมักถั่วเหลืองเรียบร้อยแล้ว แค่รอท่านแม่พยักหน้า ตระกูลหลิ่วก็สามารถเข้ามาดูแลได้เลย แน่นอนว่า ในฐานะเจ้าของ ข้าก็ยังต้องดูบัญชีทุกเดือนอยู่ ส่วนที่เหลือไม่ว่าจะเป็นการกระจายสินค้าหรือการตั้งราคา ท่านแม่ตัดสินใจเองได้ทั้งหมด”
“เจ้าไม่กลัวหรือว่าพวกข้าตระกูลหลิ่วจะทำการค้าด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์จนทำลายชื่อเสียงของเจ้า?” หลิ่วฟูเหรินถามย้ำอีกครั้งราวกับไม่เชื่อ
“แน่นอนว่ากลัว” หลี่เยว่หานยังคงหรี่ตายิ้มพูด “แต่ถึงข้าจะเสียชื่อเสียง ข้าก็ยังเป็นฮั่นหรงฟูเหริน เป็นคุณหนูของจวนกั๋วกงอยู่ดี แต่ตระกูลหลิ่วไม่เหมือนกัน ตระกูลหลิ่วยังต้องหยั่งรากในเมืองหลวง ข้าเชื่อว่าท่านแม่จะไม่ปล่อยให้ตระกูลหลิ่วทำเรื่องเช่นนั้น”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน หลิ่วฟูเหรินถึงได้ตื่นตระหนก
ใช่แล้วถึงแม้จะไม่มีการค้าเหล่านั้น ถึงแม้ข้างนอกจะด่าทอหลี่เยว่หาน แรงแค่ไหน แต่นางก็ยังเป็นฮูหยินของแม่ทัพ เป็นฮั่นหรงฟูเหรินที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ และยังเป็นคุณหนูของจวนกั๋วกง
ปิด
