ประตูเข้ามา ใครจะรู้ว่าข้างนอกพูดถึงนางอย่างไรบ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น หากตระกูลหลิ่วกล้าทำร้ายหลี่เยว่หาน ไม่ต้องพูดถึงจวนกั๋วกงแค่จวนขุนพลก็คงไม่ปล่อยให้ตระกูลหลิ่วรอดแน่
คิดมาถึงตรงนี้ หลิ่วฟูเหรินก็เริ่มลังเลอีกครั้ง
จากวันที่นางแต่งเข้ามาในตระกูลหลิ่ว ตระกูลหลิ่วก็ไม่เคยทำอะไรเพื่อใครเลย ในฐานะตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ ของอำเภอหย่งอัน ตระกูลหลิ่วย่อมมีความภาคภูมิใจในตัวเอง หากตอนนี้ตระกูลหลิ่วต้องก้มหัวให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ช่วยทำการค้าให้ลูกสาวบุญธรรมของตัวเอง เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของตระกูลหลิ่วคงไม่ค่อยดีแน่…
“ท่านแม่ไม่ต้องกังวล การค้าเหล่านั้นยังคงเป็นของตระกูลหลิ่วอยู่ ข้าเป็นเพียงสตรีธรรมดา จะทำการค้าอย่างไรก็ต้องฟังคนในตระกูลหลิ่ว ที่ข้าอยากมอบสิ่งนี้ให้ท่านแม่และตระกูลหลิ่ว ไม่ใช่แค่เพราะอยากช่วยตระกูลหลิ่วเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะข้าไม่มีคนพอจะไปดูแล แทนที่จะปล่อยให้ร้านค้าและโรงผลิตเหล่านั้นว่างเปล่า ไม่ดีกว่าหรือหากจะมอบให้คนที่ข้าไว้ใจไปจัดการ” หลี่เยว่หานเห็นความกังวลของหลิ่วฟูเหริน จึงให้คำมั่นสัญญาอีกชั้นหนึ่ง
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว หลิ่วฟูเหรินก็อยากทำตามจริง ๆ
แต่นางก็มีสติ นางรู้ดีว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ นางไม่อาจตัดสินใจได้ทันที จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้สำหรับเจ้าอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่สำหรับตระกูลหลิ่วในตอนนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก ข้ายังตัดสินใจเอ
