็ได้
ดังนั้นหลี่เยว่หานถึงแม้จะอยากใจร้ายไม่สนใจหลี่ต้าเฉิงแต่จริง ๆ ก็ยังไม่อาจไม่สนใจชื่อเสียงของจวนกั๋วกงและจวนขุนพลได้ ฉะนั้นนางจึงอยากช่วยหลี่หรงหรงสักหน่อย ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งฮูหยินน้อย แค่ให้หลี่หรงหรงมีกำลังพอที่จะดูแลหลี่ต้าเฉิงที่อำเภอหวาซีได้บ้างก็ใช้ได้แล้ว
นางไม่เคยคิดเลยว่าก่อนที่ตนเองจะมาเยือนตระกูลหลิ่ว หวังเหอฮวาจะไม่ใช่ฮูหยินน้อยของตระกูลหลิ่วแล้ว…
หลิ่วฟูเหรินได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หานก็รู้ว่านางต้องการทำอะไร จึงเรียกแม่บ้านมาทันทีแล้วพูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลี่หรงหรงก็คือฮูหยินน้อยของตระกูลหลิ่ว ช่วงนี้เจ้าสอนหรงหรงดูบัญชีหน่อย รอจนกว่าตระกูลหลิ่วของพวกเราจะยืนหยัดในเมืองหลวงได้มั่นคง ก็คงต้องให้หรงหรงดูแลงานในเรือนช่วย!”
แม่บ้านได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าทันที “คำสั่งของฮูหยิน ข้าน้อยจดจำไว้หมดแล้ว! ข้าจะไปหาคนวิ่งเต้นไปที่ทางการเพื่อแก้ไขทะเบียนบ้านทันที ส่วนสำมโนครัวในบ้านก็จะรีบแก้ไขให้เสร็จโดยเร็ว!”
พูดจบแม่บ้านก็หมุนตัวเดินจากไป
หวังเหอฮวางงงวย
หลี่หรงหรงก็งงงวย
หลี่เยว่หานเห็นว่าเรื่องราวลงเอยอย่างค่อนข้างลงตัว ก็ให้หมิงจู ประคองนางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ถอนหายใจแล้วเดินไปหานายท่านผู้เฒ่าหลิ่วผู้ซึ่งมองดูอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชามาตลอด คำนับลงแล้วพูดว่า “ท่านปู่หลิ่ว วันนี้รบกวนมากเกินไป ต่อไปถ้าตระกูลหลิ่วมีเรื่องอะไร ก็ให้คนมาหาข้าที่จวนขุนพลได้ตลอด หาก
