บทที่ 321 ฮั่นหรงฟูเหรินมอบจวนเป็นที่พักพิง
“ตระกูลหลิ่วเริ่มวุ่นวายแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางยืดแขนอย่างเกียจคร้าน นั่งเอนบนเก้าอี้อย่างไร้มารยาทแล้วปอกเมล็ดแตงให้หลี่เยว่หาน “พูดถึงหวังเหอฮวานั่นแหละ นางก่อเรื่องจริง ๆ หลี่หรงหรงออกไปแค่ครู่เดียวก็ยุหลิ่วจื้อหย่วนไปหาหลิ่วเทียนเสียงแล้ว คนของข้าบอกว่าหลิ่วจื้อหย่วนอยากแยกครอบครัวออกจากตระกูลหลิ่วไปอยู่เอง แล้วยังให้หลิ่วเทียนเสียงจัดหาบ้านและร้านค้าใหม่ให้ด้วยทำเอาเขาเกือบตาย”
ได้ยินดังนั้นหลี่เยว่หานตกตะลึง
ตระกูลหลิ่วมาถึงเมืองหลวงเพียงไม่กี่วันเอง นับรวมแล้วก็แค่สามสี่วัน และย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเล็ก ๆ ก็เพียงสองสามวัน หลิ่วจื้อหย่วนกลับเริ่มจะตั้งตัวเป็นอิสระแล้วหรือ?
“หลิ่วเทียนเสียงยอมหรือ?” หลี่เยว่หานถามออกไปแล้วจึงรู้ตัวว่าตัวเองถามคำถามโง่ ๆ
“หลิ่วเทียนเสียงไม่ยอม แต่ก็ห้ามไม่อยู่” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางส่งเมล็ดแตงในมือให้หลี่เยว่หาน แล้วปอกต่อ “ฮูหยินรองตระกูลหลิ่ว ภรรยาน้อยของหลิ่วเทียนเสียง ผู้เป็นแม่ของหลิ่วจื้อหย่วนกลับช่วยลูกชายตัวเองอาละวาดอย่างรุนแรง ได้ยินว่าร้องไห้โวยวายขู่ฆ่าตัวตายตอนนี้ก็อาการหนักแล้ว”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานที่แต่เดิมอารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะการมาเยือนของหลี่หรงหรงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “บ้านหลังเล็กนั่นก็แค่นั้น ถึงจะเป็นเรือนสองชั้น แต่ถ้าจะให้พอดีกับครอบครัวตระกูลหลิ่วทั้งหมดก็คับแคบไปหน่อย ถึ
