้มากเลย ต้องได้ร้อยตำลึงขึ้นไปถึงจะเรียกว่ามาก
แต่พอมาถึงที่ของหลี่เยว่หาน นางยกมือขึ้นมาก็หยิบเงินออกไปทำการค้าหลายหมื่นตำลึงได้ ดูท่าทางแล้วไม่กลัวขาดทุนเลยสักนิด หรือว่า… หลี่เยว่หานร่ำรวยถึงขนาดนั้นแล้ว?
หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนเล่าเรื่องราวให้หลี่เยว่หานฟังจบแล้ว เขาจึงหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่เต็มใจและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เยว่หาน หากเจ้าเป็นคนจนอยู่ในเมืองก็ไม่มีใครสนใจ แต่พอร่ำรวยขึ้นถึงอยู่ในป่าลึกก็มีคนมาหา ห่างจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอำเภอหย่งอันตั้งสิบแปดหมื่นลี้แล้ว ยังตามมาหาเจ้าถึงที่นี่ได้” *[1]
“ข้าไม่ได้… ข้าไม่ได้…” หลี่หรงหรงอยากจะแก้ตัวโดยสัญชาตญาณ
“หืม? ข้าเข้าใจผิดหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนยกคิ้ว “ที่แท้เจ้าไม่ได้มาขอให้ฮูหยิน ของข้าช่วยหรอกงั้นรึ?”
“…” หลี่หรงหรงบิดผ้าเช็ดหน้าจนยับย่นไปหมดแล้ว ตอนที่เมิ่งฉีฮ่วน ปรากฏตัวขึ้นมา นางยังรู้สึกดีอยู่บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเห็นว่า เมิ่งฉีฮ่วนปฏิบัติต่อหลี่เยว่หานดีมาก นางยิ่งเกิดความคิดชั่วร้ายที่ไม่ควรมีขึ้นมา แต่ตอนนี้ มิ่งฉีฮ่วนกำลังพูดกับนางเช่นนี้ ก็อยากจะเย็บปากเมิ่งฉีฮ่วนให้สนิทไปเลย…
“หลี่หรงหรงมาขอให้ข้าช่วยจริง ๆ” เมื่อหลี่เยว่หานเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วน พูดจาร้ายเหมือนจะกดให้หลี่หรงหรงคุกเข่าลง นางจึงอดพูดขึ้น “นางบอกว่าหลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิ่งตอนนี้ไปพักอยู่ที่อำเภอหวาซี หวังเฟิ่งกำลังป่วยอีกทั้งยังตั้งครรภ์
