ด้วย วันนี้จึงมาก็เพื่อจะขอให้ข้าช่วยพ่อแม่ของนาง”
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยความสงสัย จากนั้นก็ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “ตอนที่พ่อแม่ของเจ้าขายพี่สาวเจ้าให้ข้า พวกเขาก็พูดแล้วว่าตัดขาดจากกันไป แล้วทำไมตอนนี้จะมาหาเยว่หานที่บ้านข้า พวกข้าย้ายจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือมาอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว พวกเจ้ายังจะไม่ยอมเลิกราอีกรึ?”
หลี่หรงหรงตัดสินใจมาหาหลี่เยว่หาน เตรียมใจมาแล้วว่าจะโดนดูถูกเหยียดหยามสักพัก แต่นางไม่คิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนซึ่งเป็นผู้ชายจะพูดจาเสียดสีได้ขนาดนี้ ตอนนี้รู้สึกเสียหน้า พูดจาตะกุกตะกักไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
“หลี่หรงหรงเจ้าก็เห็นแล้ว สามีของข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้ ข้าเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา สามีก็เหมือนสวรรค์ ข้าไม่กล้าขัดใจสามี ดังนั้นเจ้าไปหาทางอื่นเถอะ”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็ส่งสายตาให้หมิงจู นางเข้าใจความหมายจึงลากตัว หลี่หรงหรงออกไปกึ่งลาก กึ่งดึง หลี่เยว่หานก็ไม่ได้ต้องการทำให้เรื่องมันแย่ลงไปกว่านี้ จึงให้คนเอาถุงเงินไปให้หลี่หรงหรง บอกว่าเป็นน้ำใจให้ลูกสาวของหลี่หรงหรง จริง ๆ แล้วก็ใจอ่อน รู้ว่าชีวิตของหลี่หรงหรงตอนนี้ลำบากมากก็เลยอยากช่วยเหลือบ้าง
แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับค้านวิธีการของนางอย่างมาก “เรื่องแบบนี้เจ้าทำได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถือว่าเจ้าทำเพราะหน้าตาลูกสาวของหลี่หรงหรง แต่ถ้าครั้งหน้า หลี่หรงหรงยังมาหาอีกไม่
