่วน ตอนนี้ได้ยินข่าวของเจ้าก็หวังว่าเจ้าจะช่วยแม่ข้าสักหน่อย ไม่ว่ายังไงก็ตาม ก็เห็นแก่ว่ามีชีวิตสองชีวิตเถอะนะ…”
ฟังจบแล้ว หลี่เยว่หานก็ยังไม่มีอารมณ์ใด ๆ เลย
หวังเฟิ่งเคยทำร้ายเจ้าของร่างเดิมขนาดนั้น แม้กระทั่งหลังจากที่นางมาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม นางก็ยังทำเรื่องน่ารังเกียจอีกมากมาย หลี่เยว่หานไม่รู้สึกสงสารหวังเฟิ่งเลยสักนิด
แต่ในฐานะแพทย์ หลี่เยว่หานก็มีความอ่อนโยนในแบบของตัวเอง ยิ่งหลี่หรงหรงบอกว่าหวังเฟิ่งตั้งครรภ์จริง ๆ ทั้งยังป่วยระหว่างตั้งครรภ์จนถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตด้วยความเคารพในชีวิต หลี่เยว่หานจึงรู้สึกว่าตัวเองใจอ่อนแอ่ลง
“ข้าเข้าใจแล้ว” ในที่สุดหลี่เยว่หานก็ไม่ได้ปฏิเสธหลี่หรงหรงในทันที “แต่ถึงแม้ข้าจะมีบรรดาศักดิ์ ดูเหมือนจะสง่างาม แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่ลูกสะใภ้ของคนอื่น เรื่องนี้ข้าต้องรอให้สามีข้ากลับมาก่อน แล้วค่อยถามความเห็นของเขา ถึงจะตัดสินใจได้”
ได้ยินคำพูดนี้แล้ว หลี่หรงหรงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นมาว่า “สามีของเจ้า…ยังคงเป็น เมิ่งฉีฮ่วนอยู่หรือไม่?”
“ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครได้อีก” หลี่เยว่หานจ้องมอง “เจ้าคิดว่าข้าแต่งงานใหม่อย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่…” หลี่หรงหรงเห็นหลี่เยว่หานไม่พอใจจึงรีบยกมือขึ้นอธิบาย “ข้าแค่… ตอนแรกได้ยินมาว่าเจ้าที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นได้รับพิษจนเสียชีวิตพร้อมกับบุตรสาวของนายพรานคนนั้น ไม่นานหลังจากนั้น นายพรานก็ย้ายออกจาก
