่านหญิง…?”
นางเคยได้ยินตำแหน่ง นายหญิงตั้งแต่เข้าเมืองแล้ว ได้ยินว่าเป็นภรรยาเอกเพียงคนเดียวในราชวงศ์ที่มียศ ตอนนั้นนางยังล้อเล่นกับ หลิ่วเทียนเสียงว่าเมื่อไหร่จะให้นางได้รับยศบ้างก็คงดี
กลับไม่คิดว่าท่านหญิงจะเป็นบุตรบุญธรรมของนางเอง?
“ไม่ใช่นะ ท่านผู้อาวุโส เยวี่ยหานไม่ได้จากไปแล้วหรือ?” หลิ่วฟูเหรินสับสน “หรือว่าเทียนเสียงและข้าได้ช่วยจัดการงานศพให้นางอีกครั้ง…”
“ข้าก็แปลกใจมากเช่นกันตอนที่เยวี่ยหานให้คนนำสัญญามาให้ข้า” นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วกล่าว “เพียงแต่คนที่นำสัญญามาบอกข้าว่า เยวี่ยหานต้องจำใจแกล้งตายจากไปในตอนนั้น ให้ข้าอย่าเอ่ยเรื่องนี้ออกไป แต่ข้ารู้ดีว่าร่างกายของข้าคงไม่เหลือเวลาอีกมากนัก เจียเยวี่ยเจ้าเป็นคนรอบคอบ ข้าจึงบอกเรื่องนี้กับเจ้าเพียงคนเดียว เจ้าอย่าได้ให้หลิ่วจื้อหย่วน เด็กเลวนั่นรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะก่อเรื่องน่าอับอายอะไรออกมา…”
