พิ่งรู้จักของนางจะคิดอย่างไรที่นางอยู่กับสามีในห้อง
เมื่อคิดดังนั้น หลี่เยว่หานจึงผลักเมิ่งฉีฮ่วนแล้วเอ่ยว่า “เจ้ารีบไปเปิดประตูเถิด！”
เสียงนั้นเพิ่งจบลง ฟางจื่อหลานก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว
เห็นเมิ่งฉีฮ่วนนั่งอยู่ข้างที่นอนของหลี่เยว่หาน บนใบหน้าไม่ได้ไม่พอใจแต่อย่างใด กลับสั่งให้คนรับใช้รีบไปดูแลหลี่เยว่หาน ให้ล้างหน้าสระผม แล้วก็จัดของว่างมาวางไว้ในห้องหอมเป็นจำนวนมาก วุ่นอยู่พักใหญ่จึงนึกขึ้นได้ว่าจะต้องพูดคุยกับหลี่เยว่หาน “ข้าคิดว่าเจ้าตื่นแล้วคงจะหิว จึงให้คนเตรียมของว่างมาให้ ไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่”
ในเวลานี้ หลี่เยว่หานได้ล้างหน้าสระผมเรียบร้อยแล้ว ผมที่ยุ่งเหยิงก็ถูกเหล่าสาวใช้รวบให้เรียบร้อย เห็นฟางจื่อหลานตั้งใจเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ “ขอบคุณป้าสะใภ้เจ้าค่ะ ของว่างเหล่านี้ข้าชอบทั้งนั้น”
“หากชอบเดี๋ยวให้ห่อกลับไปเถิด” ฟางจื่อหลานพูดพลางก็นั่งลงข้างหลี่เยว่หาน แล้วพูดต่อว่า “แต่เจ้าก็กินมากไม่ได้ มิเช่นนั้นเด็กในท้องจะโตเกินไป เวลาคลอดก็จะลำบาก”
“ข้าจะระมัดระวัง” หลี่เยว่หานพยักหน้ารับปาก นางตั้งครรภ์แฝดเรื่องนี้ยังไม่ได้บอกฟางจื่อหลาน แต่ท้องของนางวันๆ ก็ขยายใหญ่ขึ้นราวกับลูกโป่งที่เป่าลมเข้าไป เห็นได้ชัดว่าใหญ่กว่าหญิงมีครรภ์อายุเท่ากัน ทำให้ฟางจื่อหลานอดเป็นห่วงไม่ได้
แต่การตั้งครรภ์แฝดนั้นย่อมเป็นอันตรายเป็นสองเท่า หากฟางจื่อหลาน รู้เข้ามีแต่จะยิ่งเป็นห
