ว่หานกำลังตั้งครรภ์จึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้นางต้องเหนื่อยเกินไป แม้ว่าเวลานี้จวนซิงกั๋วกงจะเต็มไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย แต่ฮูหยินฟางก็ยังพยายามไม่ให้หลี่เยว่หานต้องเดินไปมามากเกินไป และเป็นผู้แนะนำสตรีคนอื่น ๆ แก่หลี่เยว่หานด้วยตนเอง
“นี่คือหยวนฮูหยินและคุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนจากจวนอู่กั๋วกง” ฮูหยินฟางเอ่ยพลางจับมือของหลี่เยว่หานและแนะนำทุกคนให้หลี่เยว่หานรู้จัก “ว่าไปแล้ว หยวนฮูหยินและมารดาของเจ้าเป็นคนรุ่นเดียวกัน ส่วนเจ้าและคุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนก็รุ่นเดียวกัน เจ้าสามารถเรียกว่าท่านป้าหยวนและนับคุณหนูเป็นน้องสาวได้”
หลังจากได้ยินเช่นนั้นหลี่เยว่หานก็ยิ้มแล้วโน้มตัวเล็กน้อย “ท่านป้าหยวน น้องหยวน นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน เยว่หานเป็นเพียงชาวบ้าน ยังไม่รู้ความเรื่องมารยาทชั้นสูงมากนัก โปรดอภัยให้ข้าด้วย”
หยวนฮูหยินเคยได้ยินมาว่าหลี่เยว่หานเป็นเด็กสาวชาวบ้านมาจากชนบท ก่อนที่จะได้พบกัน นางก็ลอบดูถูกอีกฝ่ายในใจจริง ๆ แต่เมื่อได้พบกับหลี่เยว่หานแล้วความคิดของนางก็เปลี่ยนไปในทันที เมื่อเห็นท่าทางอ่อนน้อม นางก็รีบยื่นมือไปประคอง “โอ้ เราทุกคนล้วนเป็นคนกันเอง ไม่ต้องมากพิธีไปจะดีกว่า เยว่หาน เจ้าเองก็เป็นฮูหยินหลวงขั้นหนึ่งเช่นกัน เป็นเพียงผู้เดียวที่มีบรรดาศักดิ์ ถือว่าเป็นสตรีชั้นสูงที่สุดในหมู่พวกเรา หากอ่อนน้อมเช่นนี้จะทำให้เราลำบากใจ”
“ท่านป้าหยวนจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกเจ้าค่ะ เยว่หาน
