แต่นางก็ยังไม่ปล่อยมือจากเขา “เช่นนั้นเป็นเจ้าก็ได้ แม้ว่าจี้ซินเยว่จะทำเรื่องเหล่านี้อย่างลับ ๆ แต่เนื่องจากเจ้ายังได้ทราบข่าว คนอื่น ๆ ก็คงได้ทราบเช่นกัน ดูเหมือนว่าชีวิตที่ดีของนางจะสิ้นสุดลงแล้ว หากเจ้าเห็นใจนางโปรดบอกข้าก่อน ข้าจะไม่คัดค้าน หากเจ้าต้องการทำดีต่อคนรักเก่า เพียงแต่ต้องเตรียมใจให้พร้อมเท่านั้น”
เมิ่งฉีฮ่วนตกตะลึง “คนรักเก่า ใครกัน เจ้าไม่ได้เข้าใจอดีตทุกอย่างของข้าและจี้ซินเยว่แล้วหรอกหรือ จะบอกว่าข้าเคยมีไมตรีต่อนางได้อย่างไร”
ทันทีที่พูดจบเมิ่งฉีฮ่วนก็เห็นว่าหลี่เยว่หานเริ่มง่วงแล้ว แต่มือเล็ก ๆ ของนางก็ยังกุมมือเขาไว้ไม่ปล่อย เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกถึงความอ่อนยวบในใจและไม่รีบร้อนทำสิ่งใด แค่ค่อย ๆ ทัดผมของหลี่เยว่หานที่ปรกหน้าอยู่ออกแล้วถอนหายใจอย่างเบา ๆ
