จากมุมมืด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ฮั่นหรงฟูเหริน เด็กรับใช้ผู้นั่นดูแปลกมาก”
“อื้ม” หลี่เนยว่หานพยักหน้า “ระหว่างทางจากจวนแม่ทัพมาที่นี่มีคนลอบตามข้ามา ข้าต้องหลีกเลี่ยงคนเหล่านั้น จึงเดินทางไปที่ร้านเครื่องประดับก่อน ไม่คิดเช่นกันว่าจะสลัดไม่หลุด จึงได้เข้ามาทางประตูเช่นนี้แทน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้หยางก็เข้าใจทุกอย่างแล้วถามต่อ “ฮูหยินได้คิดไว้บ้างหรือไม่ขอรับว่าผู้ที่ติดตามมาคือใครกันแน่”
“ไม่ว่าใครก็ทำเช่นนี้ได้” หลี่เยว่หานกล่าว “คนที่กล้าติดตามข้าอย่างโจ่งแจ้งอาจจะเป็นจี้ซินเยว่จากตระกูลเฉิน”
จี้หยางเป็นชาวเมืองหลวง หลังจากได้ยินชื่อของจี้ซินเยว่ เขาก็คิดถึงเรื่องความสมัพันธ์ระหว่างนางกับเมิ่งฉีฮ่วนขึ้นมาได้ทันที นั่นทำให้เขารู้สึกเศร้าใจขึ้นมาเล็กน้อย “เวลานั้นมีคนกล่าวว่าบุตรสาวคนโตของตระกูลจี้และแม่ทัพเมิ่งเหมาะสมกันราวกับเป็นกิ่งทองใบหยก แต่ต่อมาใครจะทราบได้ว่านางกลับออกเรือนไปกับชายอื่นเสียก่อน แม่ทัพเมิ่งเศร้าใจจนต้องออกจากเมืองหลวงไปยังชายแดนเพื่อสังหารข้าศึก ทุกคนต่างลือว่าเป็นเพราะแม่ทัพเมิ่งยังไม่ลืมเลือนความรักครั้งเก่า แต่ข้ากลับไม่รู้สึกว่าแม่ทัพเมิ่งจะไยดีคุณหนูจากตระกูลจี้ผู้นี้มากนัก”
หลี่เยว่หานอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”
“ยิ่งมีคนคิดไปทางเดียวกันมากมายเพียงไร ก็ยิ่งมีแนวโน้มที่ความจริงจะต่างออกไปมากขึ้นเท่
