่ทราบสาเหตุ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “เช่นนั้นรอให้ท่านแม่ทัพของเจ้าว่างก่อน จากนั้นก็บอกเขาทีว่าในห้องนอนว่างเกินไป”
ว่าจบหลี่เยว่หานก็กลับเข้าไปในห้องนอน
แม้ว่าเฮ่อเจิ้งเทียนจะไม่เขาใจว่าสาเหตุที่นางขอให้เขารายงานประโยคดังกล่าว แต่เขาก็ยังเดินเข้าไปในห้องหนังสือ
หลี่เยว่หานพยายามมองลอดช่องประตูในจังหวะนี้
เงาของเฮ่อเจิ้งเทียนค่อย ๆ ปรากฏที่หน้าต่าง เขาโค้งคำนับแล้วจึงเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เงาของเมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เพียงพยักหน้ารับเล็กน้อยและยังคงพลิกหน้าตำราต่อไป
จากนั้นเฮ่อเจิ้งเทียนจึงออกมายืนเฝ้าหน้าห้องเช่นเดิม
หลี่เยว่หานรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ชอบมาพากล
เงาของเมิ่งฉีฮ่วนพลิกหน้ากระดาษบ่อยเกินไป แม้ว่าจะเห็นเขาหันไปทางอื่นเป็นครั้งคราว แต่เมื่อสังเกตดูแล้วจะพบว่าเขาพลิกกลับไปกลับมาอยู่เช่นนั้น
และท่านั่งเช่นนั้น หากนั่งไปนาน ๆ จะต้องปวดคอแน่นอน เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วนับตั้งแต่หลี่เยว่หานลุกจากที่นอน แต่เมิ่งฉีฮ่วนไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย
เขาไม่ปวดเมื่อยบ้างเลยหรือ
หรือความจริงแล้วเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้อยู่ในนั้น
เยว่หานขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ เหตุใดเขาจึงต้องพยายามสร้างภาพด้วยเงาว่าตนเองอยู่ในนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีแผนการอะไรบางอย่าง
หลี่เยว่หานเป็นคนมีเหตุผล แม้จะรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่คิดจะเปิดโปงเขาในเวลานี้ด้วยการเข้าไปในห้องหนังสือ
หลังจากนั่งสังเกตเงาแปลก
