ๆ อยู่พักใหญ่นางก็ถอนหายใจยาว ปิดประตูห้อง ล้มตัวลงนอนบนเตียง
ภายในวังหลวง
เมิ่งฉีฮ่วนใช้เส้นทางลักลอบเข้ามาในวังหลวง และเข้าไปในห้องทรงพระอักษร ฝ่าบาททรงอ่านฎีกาอยู่ที่นั่น เมื่อเขาพบฝ่าบาทก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ภรรยาตัวน้อยของเจ้าอารมณ์แปรปรวนอีกแล้วงั้นหรือ” ฮ่องเต้ชราเอ่ยขึ้นอย่างเรียบ ๆ
“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนส่ายหน้า “ฝ่าบาท กระหม่อมทราบข่าวมาว่ามีความเป็นไปได้ที่เรื่องเกาะถงเชิงจะรั่วไหล”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ทรงเลิกล้อเล่นแล้ววางฎีกาในพระหัตถ์ลง ครุ่นคิดครู่หนึ่งจากนั้นก็ทรงลุกขึ้นไปจับเครื่องประดับด้านหลังห้อง ไม่นานนักประตูลับบานหนึ่งก็เปิดออกมา พร้อมกับหุ่นไม้ในชุดฉลองพระองค์ก็ขึ้นมานั่งแทนที่ที่ประทับของฝ่าบาทที่ว่างเปล่า จับพู่กันไว้ในมือ ท่าทางการนั่งงามสง่า
เมื่อเห็นเช่นนั่น เมิ่งฉีฮ่วนก็ก้มตัวลองต่ำ ไถลตัวตามพื้นไปยังประตูบ้านนั้น หลังจากที่ฝ่าบาททรงเดินเข้ามาแล้วประตูลับก็ปิดลงเงียบ ๆ
“เมื่อครู่เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ฮ่องเต้ตรัสถามขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อประตูห้องลับปิดลง
“องค์ชายรองเริ่มสั่งสมกองกำลังตั้งแต่กระหม่อมได้รับพระบัญชาให้ออกจากเกาะถงเชิง” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างรวดเร็ว “แม้จะไม่ได้ทราบวันที่อย่างชัดเจน แต่ก็เป็นช่วงเวลาไล่เลี่ยกันมาก สถานการณ์เช่นนี้บังเอิญเกินไป ดังนั้นกระหม่อมจึงสงสัยว่าข้อมูลเกี่ยวกับเกาะถงเชิงต้องรั่วไหลออกไปแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ
