ยว่หานยิ้มระหว่างที่มองหน้าด้านข้างของเขา “เจ้าอึดอัดงั้นหรือ เสียดายหรือว่าทนไม่ไหวกัน”
เมิ่งฉีฮ่วนเหลือบมองหญิงสาวข้างกายและไม่ยอมเอ่ยตอบคำถาม ในใจคิดว่านี่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
หลี่เยว่หานไม่สนใจว่าเขาจะไปต่อหรือไม่ และเริ่มทึกทักขึ้นมาเอง “ไม่เป็นไรสักนิด ข้าเข้าใจดีว่าผู้ชายมักมีความต้องการ และข้าก็เป็นสตรีที่ใจดีมีเมตตา จิตใจกว้างขวาง หากเป็นเรื่องสัมพันธ์ทางกายแล้วข้าก็ไม่อยากจะทรมานเจ้า หากต้องการรับอนุเพิ่มหรือมีสาวใช้อุ่นเตียงสักสองสามคนก็จะไม่ห้าม ไม่ต้องกังวลไป เชิญทำได้ตามใจอยาก”
เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจว่าตนเองได้ยินผิดไป…
สตรีร่างเล็กที่อยู่ข้างเขาเวลานี้เป็นคนใจกว้างเพียงนั้นเชียวหรือ เขาเอาหัวเป็นประกันได้ด้วยซ้ำว่าหากวันหนึ่งเขาเกิดแต่งอนุเข้าบ้านขึ้นมาจริง ๆ หลี่เยว่หานคงหยิบมีดมาสังหารเขาอย่างแน่นอน
โชคดีที่เขาฉลาดพอจะไม่รับคำพูดเหล่านั้นของนาง ไม่อย่างนั้นมีหวังได้ถูกโยนลงหลุมไปจริง ๆ สาวน้อยมากแผนการผู้นี้เพียงต้องการจะลองใจเขาเท่านั้น
เมื่อคิดเช่นนั้น เมื่อฉีฮ่วนจึงอ้าแขนออกมาโอบกอดหลี่เยว่หานแน่นพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าง่วงแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงจัดการเรื่องต่าง ๆ”
“ไม่ เมิ่งฉีฮ่วน เจ้าอายุเท่าไรกัน จะต้องพยายามอดทนถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” หลี่เยว่หานอุทานด้วยน้ำเสียงเกินจริง เวลานี้นางใกล้ความตายอยู่เสมอและกำลังตั้งครรภ์ เมิ่งฉีฮ่วนก็คำนึงถึงสุขภาพ
