นางก่อนจึงไม่อาจแตะต้องภรรยาได้
หลี่เยว่หานอดกลั้นความรู้สึกเช่นนี้ไว้ในใจตั้งแต่ทราบเรื่องจี้ซินเยว่ และเขายังใช้เวลานานกว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟังจนจบ ตอนนี้นางต้องการเรียกร้องความสนใจจากเขา
ต่อให้ต้องทรมานไปทั้งคืน เขาก็ต้องบอกตัวเองว่าไม่สามารถแตะต้องนางได้ ชายหนุ่มเฝ้าบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ
“เจ้ากำลังล้อเล่นกับความอดทนของข้าอยู่อย่างนั้นหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนปรายตามองหญิงสาวที่กำลังรนหาที่ด้วยความอ่อนโยนแฝงความหมายบางอย่างแล้วเอ่ยอย่างเรียบง่าย “สุขภาพของเจ้าไม่พร้อม ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถบุ่มบ่ามทำอะไรรุนแรงได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็กลับมาได้สติอีกครั้ง จิตใจของนางเริ่มสะเทือนราวกับกระเบื้องที่สั่นไหวใกล้จะตกลงมาแตกอยู่รอมล่อ รีบเอาผ้าห่มขึ้นมากอดแล้วเอนตัวลงบนเตียงให้ห่างจากเมิ่งฉีฮ่วนมากที่สุด “ข้าจะนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์”
เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “รีบนอนแล้วหรือ เจ้าไม่อยากรู้แล้วหรือว่าข้ามีความอดทนมากเพียงใด มาคุยกันก่อนดีหรือไม่ ข้ายังไม่ง่วงเลย”
“ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเจ้า ข้าง่วงมากแล้ว” หลี่เยว่หานเต็มไปด้วยความแปรปรวนบนสีหน้า เพื่อไม่ให้เมิ่งฉีฮ่วนเห็น นางถึงเอาผ้าห่มมาปิดเอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ขยับเข้ามาแย่งผ้าห่มไปจากมือของนาง แต่นางกลับจับเอาไว้แน่นจนเขาแย่งมาไม่ได้ ทำได้เพียงยกยิ้มอีกครั้ง “ไม่ต้องซ่อนหรอก อีกอย่าง ข้าเพิ่งพ
